Οι τελετές των Παρασίτων

“Parasite” ( Παράσιτα )
Η οικογένεια των Κιμ είναι αγαπημένη, αλλά είναι όλοι τους άνεργοι και το μέλλον τους διαγράφεται ζοφερό. Ο γιος της οικογενείας βρίσκει δουλειά ως καθηγητής ιδιαιτέρων κι ελπίζει επιτέλους σε σταθερό εισόδημα. Κουβαλώντας τις προσδοκίες όλης του της οικογένειας, πηγαίνει για συνέντευξη στο σπίτι των Παρκ- ιδιοκτητών μια διεθνούς εταιρίας πληροφορικής, για να συναντήσει την κυρία του σπιτιού. Μετά την πρώτη αυτή συνάντηση, ξεκινάει ένας χείμαρρος ατυχών συμβάντων.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα ξανά, ότι η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα Φεστιβάλ Καννών 2019
Το κεντρικό μήνυμα της ταινίας βγαίνει στον επίλογο του, όπου ο Γου κάνει τον απολογισμό της δράσης του και αυτή μάλλον είναι γλυκόπικρη, αλλά άκρως διδακτική. Ο Γου συνειδητοποιεί ότι η ζωή τους μάλλον είναι ίδια, ίσως και χειρότερη από πριν( δεν το έχει ξεκαθαρίσει). Πως μπορεί με κάποιες μικροκομπίνες που στηρίζονται στην αναγκαιότητα για πάσης φύσης πλουτισμό και όχι για καλύτερη ποιότητα ζωής(αυτή είναι συνυφασμένη με την εργασία, τον μόχθο κλπ), αυτή να τον οδηγήσει ξανά στον ίδιο παρονομαστή και στο ίδιο μοντέλο με αυτό του ξεκινήματος του από το λούμπεν. Άντε να είναι ίσως λίγο παραπάνω από πριν, λόγω των εμπειριών που απέκτησε. Το τίμημα όμως είναι πολύ μεγάλο, μια αδελφή νεκρή και ένα πατέρα που δεν θα τον ξαναδεί ποτέ ξανά, φυλακισμένο, στο πυρηνικό καταφύγιο μιας βίλας, ωστόσο παλινδρομεί ξανά, αφού ακόμα ονειρεύεται, την αγορά της θωρακισμένης βίλας που θα αγοράσει από τους μεσίτες όταν πλουτίσει. Κι εδώ ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Μπονγκ Τζουν Χο, δεν το εξατομικεύει, δίνοντας την πραγματική διάσταση των πραγμάτων που έχουν να κάνουν με την ταξική κοινωνία της Σεούλ. Που άλλοι πνίγονται με την πρώτη βροχή και άλλη την θεωρούν ευλογία για το επερχόμενο πάρτι γενεθλίων. Στο εν λόγω φιλμ, η παλιά οικονόμος και ο φυλακισμένος σύζυγος της(πρώην τηλεγραφιστής, άστεγος και άνεργος πλέον λόγω της εποχής), έχουν βρει τη θαλπωρή(ο μεν πρώτος στο πυρηνικό καταφύγιο του σπιτιού, η δε δεύτερη ως οικονόμος του τελευταίου), ο μισθός της είναι ικανοποιητικός και δεν λειτουργεί τυχοδιωκτικά(αν και κανείς δεν γνωρίζει γιατί ήταν μόνο 4,5 χρόνια στη βίλα. Η εν λόγω οικογένεια γνωρίζει ότι δεν υπάρχει κανένα μέλλον στη Σεούλ, ούτε περιμένει συντάξεις και αποκατάσταση αργοπεθαίνοντας στην θαλπωρή, η και στον φόβο, αν η ΛΔ της Κορέας που δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια, παρά την όποια σάτιρα στα ΜΜΕ της εν λόγω, ότι κάποια μέρα θα εισβάλει στην πατρίδα τους. Με την απόλυση της τελευταίας, αναδείχνεται ο συγκρητισμός ανάμεσα στις δυο πλευρές των ταξικά καταπιεσμένων, στο λούμπεν που εκφράζει η οικογένεια του Γου, που με δόλιους τρόπους οδηγεί σε απόλυση την οικονόμο και την οικογένεια της τελευταίας, που εκφράζει μέρος της εργατικής τάξης της χώρας, η οποία αντί να ζητάει να πάρει την εξουσία, λατρεύει να υπηρετεί τον εργοδότη πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει διέξοδος και μέχρι εδώ μπορούμε, άρα καλά είμαστε εδώ πέρα. Με αυτό τον τρόπο και πριν αρχίσει η Νέμεσις και η “Θεία Δίκη”, το μακελειό και οι αντεκδικήσεις, ο Σκηνοθέτης-Σεναριογράφος Μπονγκ Τζουν Χο, καταδείχνει και την ιδιοσυγκρασία της εργατικής τάξης της χώρας του στυλιτεύωντας την.

Περισσότερα

Ο κυβιστής ονειροπόλος του σουρεαλισμού

Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, όπως όλοι οι σουρεαλιστές, έκαναν τα όνειρα τους τέχνη, μόνο που αυτός τους έδινε πνοή καλλιτεχνικής γεωμετρίας και επαναστατικό περιεχόμενο κομμένο και ραμμένο για το νέο τύπο ανθρώπου, κυρίως ως σύγχρονος εικαστικός, ζωγράφος και καλλιτέχνης του ρεύματος του κυβισμού.
Έδωσε πνοή στον Δον Κιχώτη, ανασταίνοντας τον ξανά μέσα από το πρίσμα της λαϊκής προλεταριακής κουλτούρας που τόσο τον είχε επηρεάσει, διασκευάζοντας – αλλάζοντας τη μορφή και το περιεχόμενο του, στο νέο ύφος της σύγχρονης εποχής, μετατρέποντας τον Αριστοκρατικό ιπποτισμό της εποχής του Θερβάντες, σε όπλο διαπάλης για την λαϊκή εξουσία και οικονομία.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ήταν τόσο στρατευμένος, που αποτέλεσε δείγμα θαυμασμού του ιδεολογικού του αντιπάλου Σαλβαντόρ Νταλί καθώς και του τεράστιου κινηματογραφιστή Λουίς Μπουνιουέλ, που φυσικά κάθε μεγάλο έργο του κρύβει μέσα του την μεγαλοπρέπεια του έργου του Πικάσο.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ως επαναστάτης και καλλιτέχνης μαζί δεν γίνονταν να μην ήταν ένας ερμηνευτής του παθιασμένου έρωτα και του πιο όμορφου δημιουργήματος της φύσης, του γυναικείου φύλου και παράγοντα. Εξάλλου μεγάλα έργα του όπως “Το Φιλί”, ο “Αρλεκίνος”, τα αναρίθμητα έργα για τις γυναίκες που άλλοτε καθήμενες, άλλοτε αφημένες στα πάθη τους, άλλοτε κάνοντας δουλειές του νοικοκυριού , άλλοτε ως κορασίδες σε ομάδες, πότε διαβάζοντας, πότε ανέμελα παλαντζάροντας τις βεντάλιες τους για να δροσιστούν, πότε εξομοιώνοντας τες με τα άνθη ενός ολάνθιστου κήπου και πότε ως μανάδες, σε μια εποχή που μεγάλο μέρος της συντηρητικής δυτικής Ευρώπης, δεν τους είχε δώσει ούτε καν το δικαίωμα της ψήφου, τον αναδείκνυαν ως ακόμα πιο μεγάλο.
Ο πρωτοπόρος και μεγάλος Πάμπλο Πικάσο, ως βαθιά πολιτικοποιημένος και δηλωμένος Κομμουνιστής(εξάλλου ήταν μέλος του Γαλλικού Κ.Κ μέχρι του θάνατο του 8 του Απρίλη του 1973, στο Μουζέν της Γαλλίας), σε όλο το μήκος, πλάτος, βάθος και ύψος του τεράστιου έργου του, μιλούσε για τους εργάτες που μετά το εργοστάσιο(Εργοστάσιο στο Ορντά ντε Έμπρο 1900) παίζουν κιθάρα(Man with Guitar 1911) για να απολαύσουν του ελεύθερο τους χρόνο και μόνιμα υπό τη μορφή επαγρύπνησης να παλεύουν το τέρας του Καπιταλισμού(Μινωταυρομαχία 1935) στα πλαίσια της ταξικής πάλης.

Περισσότερα

Ο σουρεαλισμός της Φρίντα

Χαρισματική γυναίκα με έντονα πάθη, ανυπέρβλητη αγωνίστρια, δογματικά υπομονετική, συναισθηματικά ανθρώπινη και πολύ πονεμένη απ΄τα σημάδια των τραυματισμών που υπέστη. Δεν ζωγράφισε και δε χρωμάτισε σχεδόν ποτέ τον πόνο της με πινελιές υπέρμετρης θλίψης και επιθετικής απογοήτευσης εξάλλου δεν τον έκανε ποτέ προέκταση του τεράστιου έργου της, αλλά μια διεισδυτική και συναισθηματική παρέμβαση που πολλές φορές υπερτονίζονταν η αγωνία της και η αγάπη της για τους ανθρώπους.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal