Οι τελετές των Παρασίτων

par1

Αλήθεια πόσο ενθουσιασμό μπορεί να προξενήσει μια ταινία που γυρίστηκε στη Νότια Κορέα μέσα στο 2019, που νοερά μπορεί να μας γυρίζει στο 1995 επιλέγοντας – ερμηνεύοντας ως σταθερά (κάτι από τα χρονολογικά. αλλά όχι και αισθητικά απόνερα του Γαλλικού Νέου Κύματος και μάλιστα του πλέον Μαρξιστή Γάλλου Κινηματογραφιστή Κλοντ Σαμπρόλ ως επιρροή), κοιτάζοντας στο δεύτερο τέταρτο του 21ου αιώνα με όρους κινηματογραφικής πρωτοπορίας; Εμείς νομίζουμε ότι η ταινία ¨Παράσιτα¨ ήταν “εις θέσιν” να προξενήσει τέτοιου είδους δυνατά συναισθήματα μέσω της τρομερής πλοκής – μυθοπλασίας της, επικαλούμενη τις επιρροές της και προκαλούμενης από αυτές, που μάλλον δεν είναι άλλες από εκείνες τις ταινίες που θυμίζουν κάτι από την ¨Τελετή” του τεράστιου Κλοντ Σαμπρόλ. Φυσικά εκτός από το τη Nouvelle Vague(Νουβέλ Βαγκ) του Γαλλικού Σινεμά, πάλι από το ίδιο βλέπουμε έντονα τις επιδράσεις και της επιρροές του, από το επίσης Νέο Κύμα του Γαλλικού Φιλμ Νουάρ(Film Noir Francais), προσαρμοσμένο από τα μέτρα και τα σταθμά, τόσο του Τρυφώ, τόσο του Ρενέ όσο και του Ρενουάρ. Φυσικά δεν είναι μόνο οι επιρροές του Γαλλικού Σινεμά, παντού γύρω μας παρατηρούμε τον υπερρεαλισμό του Μπουνιουέλ και τον ρεαλισμό του Βισκόντι, το κοινωνικό και ψυχολογικό θρίλερ , την δραμεντί, την μαύρη κωμωδία και για μας δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι στις Κάννες βραβεύτηκε και να είστε σίγουροι και σίγουρες πως στις Κάννες δεν βραβεύται κάτι εν είδει αστεϊσμού, η για λόγους γεωπολιτικών και οικονομικών σκοπιμοτήτων.

Η πλοκή με βάση την διανομή(επί λέξη)

PARASITE

“Parasite” ( Παράσιτα )
Η οικογένεια των Κιμ είναι αγαπημένη, αλλά είναι όλοι τους άνεργοι και το μέλλον τους διαγράφεται ζοφερό. Ο γιος της οικογενείας βρίσκει δουλειά ως καθηγητής ιδιαιτέρων κι ελπίζει επιτέλους σε σταθερό εισόδημα. Κουβαλώντας τις προσδοκίες όλης του της οικογένειας, πηγαίνει για συνέντευξη στο σπίτι των Παρκ- ιδιοκτητών μια διεθνούς εταιρίας πληροφορικής, για να συναντήσει την κυρία του σπιτιού. Μετά την πρώτη αυτή συνάντηση, ξεκινάει ένας χείμαρρος ατυχών συμβάντων.
Να σημειώσουμε εδώ πέρα ξανά, ότι η ταινία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα Φεστιβάλ Καννών 2019

Το μήνυμα

΄Ένας μικρός πρόλογος

Η αξία τις κάθε τέχνης αντικειμενικά κρίνεται σε τρία επίπεδα: α) Να εκφράζει, να ερμηνεύει και να αντανακλά τον καιρό της, η κάθε τέχνη επομένως και η κινηματογραφική, δεν είναι κατ’ ανάγκη ούτε ερμηνευτική, ούτε διδακτική, ούτε αφηγηματική, ούτε φυσικά να θέτει μονίμως και σταθερά ερωτήματα με όρους μαθηματικής εξίσωσης, η διαλεκτικής. Είναι όλα μαζί και κυρίως έχει ιστορική αποστολή γιατί αντανακλά ούτως η άλλως την εποχή της, όχι ως ένα ευκαιριακό σκεύασμα, αλλά ως μια πιθανή πηγή των κοινωνικό-οικονομικών ελατηρίων που την δημιούργησαν. β)Να συγχωνεύει την τέχνη (συνθηματολογία) με την επιστήμη (επιχειρηματολογία), τη μορφή με το περιεχόμενο, χωρίς να οδηγεί τον δέκτη της σε λούμπεν και κατώτερες των κοινωνικά κατακτημένων δεδομένων. Αν το μεγάλο δάχτυλο του χεριού εξανθρώπισε τον πίθηκο διαμέσου της εργασίας, κάθε τέχνη πρέπει να οδηγεί το ένστικτο, στη συγκίνηση, αυτή στο συναίσθημα, εν συνεχεία αυτή στη λογική και τέλος στον εξανθρωπισμό μας από τα χαμηλά υπογάστρια…. γ) Αν κάτι πραγματικά αξίζει ο χρόνος το κρατάει ζωντανό, γι αυτό κάθε μεγάλο έργο κάθε τέχνης συμπεριλαμβανομένης και της κινηματογραφικής, με μια και μόνο μελέτη του δεν φτάνει για να αποκαλύψει το μέγεθος το ύψος και το βάθος της. Όταν η επανάληψη της μελέτης της δεν γίνεται κουραστική και κάθε επανάληψη της γεννάει νέους προβληματισμούς στους δέκτες της, τότε και μόνο τότε έχει προχωρήσει στο επόμενο στάδιο, σε αυτό του αριστουργήματος.

Το μήνυμα της ταινίας

PARASITE

Το κεντρικό μήνυμα της ταινίας βγαίνει στον επίλογο του, όπου ο Γου κάνει τον απολογισμό της δράσης του και αυτή μάλλον είναι γλυκόπικρη, αλλά άκρως διδακτική. Ο Γου συνειδητοποιεί ότι η ζωή τους μάλλον είναι ίδια, ίσως και χειρότερη από πριν( δεν το έχει ξεκαθαρίσει ακόμα). Πως μπορεί με κάποιες μικροκομπίνες που στηρίζονται στην αναγκαιότητα για πάσης φύσης πλουτισμό και όχι για καλύτερη ποιότητα ζωής(αυτή είναι συνυφασμένη με την εργασία, τον μόχθο κλπ), αυτή να τον οδηγήσει ξανά στον ίδιο παρονομαστή και στο ίδιο μοντέλο με αυτό του ξεκινήματος του από το λούμπεν. Άντε να είναι ίσως λίγο παραπάνω από πριν, λόγω των εμπειριών που απέκτησε. Το τίμημα όμως είναι πολύ μεγάλο, μια αδελφή νεκρή και ένας πατέρα που δεν θα τον ξαναδεί ποτέ, αφού κρύβεται φυλακισμένος στο πυρηνικό καταφύγιο της βίλας που άνηκε στον από διλοφονημένο ιδιοκτήτη. Ωστόσο ο Γουν παλινδρομεί ξανά, αφού ακόμα ονειρεύεται, την αγορά της θωρακισμένης βίλας που θα αγοράσει από τους μεσίτες όταν πλουτίσει. Κι εδώ ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Μπονγκ Τζουν Χο, δεν το εξατομικεύει, δίνοντας την πραγματική κοινωνική διάσταση των πραγμάτων που έχουν να κάνουν με την ταξική κοινωνία της Σεούλ. Που άλλοι πνίγονται με την πρώτη βροχή και άλλη την θεωρούν ευλογία για το επερχόμενο πάρτι γενεθλίων. Στο εν λόγω φιλμ, η παλιά οικονόμος και ο φυλακισμένος σύζυγος της(πρώην τηλεγραφιστής, άστεγος και άνεργος πλέον λόγω της εποχής), έχουν βρει τη θαλπωρή(ο μεν πρώτος στο πυρηνικό καταφύγιο του σπιτιού, η δε δεύτερη ως οικονόμος του τελευταίου), ο μισθός της είναι ικανοποιητικός και δεν λειτουργεί τυχοδιωκτικά(αν και κανείς δεν γνωρίζει γιατί ήταν μόνο 4,5 χρόνια στη βίλα). Η εν λόγω οικογένεια γνωρίζει ότι δεν υπάρχει κανένα μέλλον στη Σεούλ, ούτε περιμένει συντάξεις και αποκατάσταση αργοπεθαίνοντας στην θαλπωρή, η και στον φόβο, αν η ΛΔ της Κορέας που δείχνουν ιδιαίτερη συμπάθεια, παρά την όποια έκφραση σάτιρας παπαγαλίζουν εν χορώ, βγαλμένη από τα ΜΜΕ της εν λόγω πάντα όπως την αποτυπώνουν τα ΜΜΕ της νότιας Κορέας, δηλαδή ότι κάποια μέρα θα εισβάλει στην πατρίδα τους παίρνοντας τους αυτό που δεν κατέχουν. Με την απόλυση της τελευταίας, αναδείχνεται ο συγκρητισμός ανάμεσα στις δυο πλευρές των ταξικά καταπιεσμένων, στο λούμπεν που εκφράζει η οικογένεια του Γου, που με δόλιους τρόπους οδηγεί σε απόλυση την οικονόμο και την οικογένεια της τελευταίας και όχι μόνο αυτή, που εκφράζει μέρος της εργατικής τάξης της χώρας, η οποία αντί να ζητάει να πάρει την εξουσία, λατρεύει να υπηρετεί τον εργοδότη πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει διέξοδος και μέχρι εδώ μπορούμε, άρα καλά είμαστε εδώ πέρα. Με αυτό τον τρόπο και πριν αρχίσει η Νέμεσις και η “Θεία Δίκη”, το μακελειό και οι αντεκδικήσεις, ο Σκηνοθέτης-Σεναριογράφος Μπονγκ Τζουν Χο, καταδείχνει και την ιδιοσυγκρασία της εργατικής τάξης της χώρας του στυλιτεύωντας την.

Τελικό Συμπέρασμα

Το τελικό συμπέρασμα για την ταινία “Παράσιτα” για τους υποφαινόμενους είναι, ότι η ταινία είναι ένα μικρό αριστούργημα, μια από τις 100 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που διανύουμε σε παγκόσμια κλίμακα και ίσως η καλύτερη της χρονιάς. Τόσο στη μορφή, χωρίς να γίνεται ούτε κουραστική όσον αφορά τη μυθοπλασία(σενάριο), όσο και στο περιεχόμενο, εκφράζοντας την εποχή της.
Εδώ ο Σεναριογράφος και Σκηνοθέτης Μπονγκ Τζουν Χο, δίνει ρεσιτάλ αφηγηματικότητας βγάζοντας όλες τις αδυναμίες της παγκόσμιας “απολιτίκ” εποχής που ζούμε, αφήνοντας παρακαταθήκη για τον ιστορικό του μέλλοντος τα κοινωνικοπολιτικά ελατήρια που τον οδήγησαν να καταγράψει αυτή την υπέροχη ταινία και πως το ίδιο το σύστημα καταφέρνει να χαλιναγωγήσει και να χειραγωγήσει τα φτωχά λαϊκά στρώματα στη λογική του διαίρει και βασίλευε, χωρίς αυτό να βάζει καν το χέρι του μάλλον εδώ και αρκετά χρόνια.  Πως τελικά μερίδες από τα εν λόγω να οδηγούνται σε τραγικές λύσεις, τόσο γι αυτά, όσο και για τους γύρω του, καταδείχνοντας εν τέλη το φαιδρό δια ταύτα του σήμερα!!!

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Ορισμένα αναρτώμενα πολυμέσα από το διαδίκτυo στους ιστότοπους μας, όπως εικόνες & κυρίως video που αναρτούμε (με τη σχετική σημείωση της πηγής η οποία αναγράφεται πάνω και μέσα στην ίδια την προβολή τους), αναδημοσιεύονται θεωρώντας ότι είναι δημόσιας προβολής χρήσης και αναδημοσίευσης.Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, καλλιτεχνών, μουσικών, τραγουδοποιών, συγκροτημάτων, δισκογραφικών εταιρειών, κινηματογραφιστών, φωτογράφων, η ιδιοκτητών καναλιών στα διαδικτυακά πολυμέσα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε.Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολoγίου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα άρθρων συνεργατών και αυτό δε μας δεσμεύει ως επιχείρηση.Για άρθρα και διαφημιστικό υλικό που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς το πρώτο απηχεί την προώθηση και προβολή των διαφημιζόμενων και το δεύτερο αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο και τις ιστοσελίδες μας. 

RCT TEAM

Η ομάδα Radio Collectiva Team είναι μια εικονική ομάδα δραστηριοτήτων που ίδρυσε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιάννης Κοτσώνης στα Χανιά, με αφορμή την εκπομπή του "Κολλεκτίβα της Σελήνης" το 1995 και η οποία σύντομα μετονομάστηκε σε "Ηλεκτρικές Κολλεκτίβες". Το 2008 ξεκίνησε το Blogging και σήμερα εκτός από αυτό συμμετέχει στο portal istosh data &technologies lab και στο the-blue.gr

Font Resize
istosch webPortal