H JAZZ στη Σοβιετική Ένωση

Θα γράψουμε και θα μιλήσουμε για τη Jazz στη χώρα αυτή που άλλαξε όλο το ρου της ανθρώπινης ιστορίας, που πραγματοποιήθηκε ίσως πολύ νωρίτερα του ιστορικού αναμενόμενου και ευτυχώς!
Για όσους δεν είχατε την “τύχη” να γνωρίσετε λόγω ηλικίας έστω και για λίγο την Σ. Ένωση, ίσως χάσατε πολλά πράγματα που θα άλλαζαν τη ζωή σας, τη σκέψη σας και την κοσμοθεώρηση σας για τον ελεύθερο χρόνο και την ποιότητα ζωής με ότι αυτό συνεπάγεται.
Αρκετά όμως με τον πρόλογο, γιατί αν σας έλεγε κάποιος για Jazz, θα πήγαινε το μυαλό σας μόνο στις ΗΠΑ και εύλογα, άντε λίγο πιο κάτω στην Καραϊβική.
Όμως τα πράγματα δεν είναι και τόσο έτσι, η Jazz στην πρώην Σοβιετική Ένωση εμφανίστηκε από την ημερομηνία που η ΕΣΣΔ συγκροτήθηκε ως κρατική οντότητα το 1922 από την τότε πρώτη μπάντα της χώρας αυτής σε αυτό το είδος υπό τη διεύθυνση του Valentin Yakovlevich Parnakh του “πατριάρχη” της προπολεμικής Σοβιετικής Jazz στο New Orleans – style jazz .
Το ερώτημα για τους αφελείς είναι πάντα πως το “ολοκληρωτικό”(αντιεπιστημονικός όρος της Χάνα Άρεντ) και το “σκληρό” καθεστώς που είχε απαγορευμένο η έστω ημιαπαγορευμένο κάθε τι δυτικό, να είχε στο εσωτερικό του μια μουσική (που ήταν και σχετικά νέα) και να ήταν ανέκαθεν περισσότερο διαδεδομένη από οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μόνο στο Ανατολικό Βερολίνο και την πρώην Τσεχοσλοβακία μπορούμε να βρούμε τόσες πολλές μπάντες, αλλά μεταπολεμικά.
Στο μεσοπόλεμο μόνο στο Βερολίνο ίσως και σε κάποια Καμπαρέ του Παρισιού μπορούμε να βρούμε περισσότερα Jazz live αλλά όχι από αυτόχθονες όπως γίνονταν στην προπολεμική ΕΣΣΔ, αλλά με μεγάλα υπεραντλανιτικά ονόματα και κυρίως του Swing και των Big Bands.

Περισσότερα

Ασθμαίνοντας στις ηλεκτρικές μελωδίες της νιότης του

Τα χρόνια πέρασαν και παρότι ούτε το progressive μας άρεσε ιδιαίτερα ως μουσικό είδος, έπεσε στα χέρια μας το υλικό των PLJ Band όπου ο Λαυρέντης συμμετείχε ως βασικό μέλος και ως σχήμα του είδους είναι από τα σημαντικότερα ανά την υφήλιο, με οπαδούς και πέρα από τα σύνορα μας, περισσότερους εκτός Ελλάδας, όπως συμβαίνει με τα Αγγλόφωνα σχήματα.
Δεν θα πούμε περισσότερα πράγματα, γιατί το κλίμα είναι βαρύ, ωστόσο καλό θα ήταν να δούμε και αυτή την πλευρά του καλλιτέχνη – τραγουδοποιού που έφυγε χτες αναπάντεχα, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό και που για μας είναι μουσικά τουλάχιστον με διαφορά η καλύτερη του
Στη μνήμη του θανόντα κάναμε την αναφορά στο πρώιμο παρελθόν του με την μπάντα που είχε από το 1979 – 1982 τους PLJ Band που αποτελούνταν από τους: Αντώνης Μιτζέλο, Δημήτρη Βασαλάκη, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Παύλο Κικριλή, Τόλη Σκαματζούρα, Φίλιππο Σπυρόπουλο. Αργότερα οι ίδιοι μετονομάστηκαν σε Τερμίτες, αλλά δεν ήταν πια το ίδιο πράγμα με αυτό που πρωτοξεκίνησε και ήταν πραγματικά κάτι το ιδιαιτέρως πρωτοποριακό και διαφορετικό για τα ελληνικά δεδομένα.
Για μας ήταν και η πιο ενδιαφέρουσα για μας εποχή του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ήταν από το 1979-1982 όταν έπαιζε στους PLJ Band Ίσως το καλύτερο progressive που γράφτηκε ποτέ στη χώρα μας R.I.P Λαυρέντη

Περισσότερα

Ο Δάσκαλος της κινηματογραφικής κριτικής

Η κινηματογραφική κριτική είναι το πλέον δύσκολο έργο τέχνης, γιατί συνενώνει την συνθηματολογία που είναι η τέχνη και η επιχειρηματολογία που είναι επιστήμη.
Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που είναι αναγκαιότητα για να κατανοήσει κανείς τον παράξενο κόσμο του σινεμά, όχι ως τεχνική, ούτε ως θέαμα, αλλά ως τέχνη και κυρίως ως στοχαστική.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από κινηματογραφικούς κριτικούς, που ακόμα κι αν έχουν γνώσεις για το βάθος, το πλάτος και το ύψος της κινηματογραφικής κριτικής, το εξαφανίζουν στα βάθη του ωκεανού και αναδείχνουν την κάθε λογής αδιάφορη πατάτα από τα blockbusters ως μεγάλη ταινία.
Η πραγματική κινηματογραφική κριτική είναι πολιτισμική παρέμβαση και ανάλυση του έργου του κάθε λογής κινηματογραφιστή, σκηνοθέτη και παραγωγού.
Το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα, βασικά δεν είναι καθόλου θέαμα, είναι δημιουργία που αποθεώνει τη σκέψη. Η 7η τέχνη είναι η επιτομή των τεχνών και η κινηματογραφική κριτική οφείλει να την αναδείχνει ως τέτοια και όχι στην ποπ υποκουλτούρα που δημιουργεί και αναπαράγει τα λούμπεν στοιχεία που θεωρούν την εργασία μέσω πλουτισμού, σαγήνης και κοινωνικής ανάδειξης και όχι πεδίο ταξικής συνειδητοποίησης, διαπάλης και εργαλείο διαβίωσης.

Περισσότερα

O Σαμουράι του Ιαπωνικού Σινεμά

Ο όγδοος από τους Επτά Σαμουράι του Ιαπωνικού Κινηματογράφου (οι Γιασουχίρου Όζου, Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, Μίκιο Ναρούζε, Νάγκισα Όσιμα, Γιουχάρου Ατσούτα, Μασάκι Κομπαγιάσι και Κιόγκο Καγκάβα, ήταν οι υπόλοιπο επτά), κάθισε στο Θρόνο του πιο μεγάλου απ΄ όλους, φτιάχνοντας και τρέχοντας ταινίες που ξεπερνούσαν το Μυστικό Φρούριο της κινηματογραφικής Ιαπωνίας, με αριστουργηματικά φιλμ που προσιδιάζουν τις Ραψωδίες του Αυγούστου και αποτέλεσαν το καταφύγιο του.
Οι συνθήκες της Άπω Ανατολής, γέννησαν τον πιο απέριττο, ήσυχο, λιτό και θαυμάσιο Άγγελο της κινηματογραφίας της πατρίδας του, που θαύμαζε τόσο τη Σοβιετική πρωτοπορία του Πουντόβκιν, τόσο το δικό μας τον Αγγελόπουλο, όσο και το Σαίξπηρ, εξάλλου το Seven Samurai καθώς και το Ran, τα γύρισε πάνω στη φιλοσοφία του Βρετανού ποιητή και θεατρικού συγγραφέα. Μπορεί το Ιαπωνικό Κινηματογραφικό γίγνεσθαι πριν απ΄ αυτόν και παράλληλα με αυτόν, δηλαδή στα πρώτα του βήματα να ιδιώτευσε σαν αδέσποτο σκυλί στην ουρά μιας Ασιατικής Λευκής Τίγρης, ωστόσο τα όνειρα του Κουροσάβα ήταν κοσμικής φύσης και φιλειρηνικής πνοής.
Ο μεγάλος αυτός κινηματογραφιστής, υπήρξε πολέμιος των σκιών στην φιλμογραφία, θεωρώντας πως το σοβιετικό σινεμά σε σχέση με το Χολιγουντιανό, σου έδινε περισσότερες δυνατότητες για μια ολοκληρωμένη δημιουργία. Για τον ίδιο, το τελευταίο δεν εμβάθυνε, δεν άφηνε περιθώρια δημιουργικής προοπτικής και στο τέλος κολύμπαγε στα αβαθή νερά της χρηματοδότησης από τον παραγωγό, ως εξαρτώμενο και προσαρμοσμένο στο σενάριο από τον τελευταίο, ενώ όπως είχε δηλώσει σε μια από τις συνεντεύξεις του, του ήταν παντελώς αδιάφορο.

Περισσότερα

Οι βροχερές αναμνήσεις ενός σκηνοθέτη στην Νέα Υόρκη

Στη νέα του ταινία ο Άλεν, με κάθε τρόπο και σε κάθε περίπτωση προσπαθεί να φτιάξει μια ιστορία που μάλλον θα ήταν κάποια από τις περιπέτειες της ζωής του κατά το παρελθόν, όμως εδώ πρόκειται περί μιας μυθοπλασίας και όλα αυτά μάλλον μας τα αποδίδει ως εικασίες του μυαλού μας.
Μια μυθοπλασία που όσο και αν δε θέλει και ο δημιουργός της και φυσικά ο θεατής, μάλλον σε παραπέμπει σε προσωπικές εμπειρίες του παρελθόντος του πρώτου, με τις επίδοξες φιλοδοξίες του μέλλοντος να καταλήγουν σε μια κωμωδία, θυμίζοντας το τσιτάτο του Μαρξ πως “η ιστορία επαναλαμβάνεται πότε σαν φάρσα και πότε σαν τραγωδία”, δηλαδή δεν επαναλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο ποτέ, η όταν επαναλαμβάνεται ως ευσεβής πόθος του δημιουργού της στο σήμερα, για να μην είναι φαρσοκωμωδία, ο σκηνοθέτης, φτιάχνει έναν νεότερο εξίσου ταλαντούχου και επιτυχημένου με αυτόν, στα μέτρα και τα σταθμά τα δικά του.
Καχεκτικός και πολύ αδυνατούλης, ανασφαλής και εμμονικός με τα περί της αποδοχής του από το άλλο φύλλο, συν ότι άλλο συνοδεύει τον Άλεν εδώ και δεκαετίας. Στην νέα του ταινία, μας δίνεται η αίσθηση ότι ο σκηνοθέτης Ρόλαντ Πόρλαντ, είναι μια παραλλαγή του ίδιου του Άλεν στα νιάτα του, αλλά στην εποχή μας, όσο κι αν δε θέλει ο ίδιος ο Άλεν να το παραδεχτεί και δεν είναι τυχαίο ότι από μια ηλιόλουστη ημέρα πάμε σε ένα βροχερό σκηνικό και μάλιστα με τη σφραγίδα του ίδιου του τίτλου, που είναι και όλο το ρεζουμέ.
Ένα πολύ συμπαθητικό φιλμ όπου οι ερωτικές προσδοκίες ενός ραντεβού για συνέντευξη, καταλήγουν να είναι ένα σοβαρό ερωτικό φλερτ που είναι έτοιμο να διαλύσει τα πάντα και κυρίως το κύρος του φερόμενου ως σκηνοθέτη από το ίδιο το φιλμ. Όσο κι αν ορισμένοι μέμφονται τον Άλεν, εμείς τον θεωρούμε πολύ μεγάλο δημιουργό που τολμάει να μιλάει για πράγματα που άλλοι επιμελώς, πολύ έντεχνα προσπαθούν να αποκρύψουν κάτω απ΄ το χαλί, αλλά αυτός θαρραλέα κάνει άλλη μια ακτινογραφία του υπέροχου του μικρόκοσμου!!!

Περισσότερα
Μέγεθος γραμματοσειράς