Μικελάντζελο Αντονιόνι, ο σπουδαιότερος προσωπογράφος του Σινεμά

Αποτέλεσε ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα και ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές της υφηλίου, ο οποίος επέδειξε μια μοναδική έφεση, ίσως την πιο σημαντική σε αυτό που ονομάζουμε κινηματογραφική προσωπογραφία, μιας και το τεράστιο αυτό κεφάλαιο του Ιταλικού και Παγκόσμιου ταυτόχρονα Κινηματογράφου, έδινε μια ιδιαίτερη έμφαση στους χαρακτήρες, με υψηλού επιπέδου αισθητικά κριτήρια, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τον εμπορικό Κινηματογράφο κάθε περιοχής, αλλά και το Χόλιγουντ.
Αυτός ο πρωτοπόρος της 7ης Τέχνης, δεν έκανε εμπορικό Κινηματογράφο, εξάλλου, δεν τον ένοιαζε και δεν τον αφορούσε αυτό, ανεξάρτητα αν επηρέασε σε μεγάλο βαθμό ακόμα και την λεγόμενη εμπορική “κακογουστιά”(που προωθούσε το Θέλγητρο για τα όνειρα ενός πλουτισμού χωρίς την κατανόηση της μεταβλητής σχέσης παραγωγής, με αποτέλεσμα την σαπουνόπερα, ακόμα και την Κινηματογραφική).
Τον ενδιέφεραν οι διαπροσωπικές σχέσεις και η διαλεκτική τους, μέσα από τις αντικειμενικές συνθήκες, ο υποκειμενικός παράγοντας(οι λαϊκές μάζες δηλαδή), οι αντιφάσεις, οι αντιθέσεις και οι συνθέσεις, ανάμεσα στην κοινωνική και την προσωπική, αλλά και διαπροσωπική πραγματικότητα και πως η τελευταία επενεργούσε καταλυτικά σε αυτές.

Περισσότερα

Ο Μαγυάρος ποιητής της εικόνας

Σαν Σήμερα στην καρδιά του Καλοκαιριού του 1955, γεννήθηκε μια από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του παγκόσμιου Κινηματογράφου, μέσα στη ζέστη, την ώρα που έλιωνε η άσφαλτος των προαστίων της πόλης που τον έφερε στη ζωή και που αυτή δεν ήταν άλλο από το Πετς, που βρίσκεται στις πλαγιές των βουνών Μέτσεκ, κάπου στα νοτιοδυτικά της χώρας των Μαγυάρων, την Ουγγαρία και πολύ κοντά στα σύνορά της με την Κροατία.
Αν δεν καταλάβατε τίποτα, για σας που δεν είστε ειδικοί και ειδικές στο σινεφίλ γίγνεσθαι, η δεν αποτελείτε την λεγόμενη κινηματογραφόφιλη κοινότητα, θα σας πούμε το εξής, με λόγια καθαρά, ξάστερα και σταράτα.
Σαν σήμερα, γεννήθηκε ο Μπέλα Ταρ, ένας από τους επιφανέστερους καλλιτεχνικούς κινηματογραφιστές της υφηλίου, προφανώς της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και καταφανέστατα της Ουγγαρίας, που επιτέλεσε και συνεχίζει να επιτελεί το εξαιρετικό του έργο και ως εμβληματικός σκηνοθέτης, εξαιρετικός σεναριογράφος και πολύ ανοικτός σε καινοτομίες κινηματογραφικός παραγωγός.
Οι εμμονικά και παρατεταμένες ασπρόμαυρες λήψεις και τα χαρακτηριστικά αργόσυρτα πλάνα του, ταυτοποιούνται την δομή και την φόρμα των ταινιών του, οι οποίες περιέχουν μεγάλες σε διάρκεια λήψεις και απαθανατίζουν παγερά την θλίψη, την χαρά και την εκδίκηση που ενίοτε κατέγραφε σε μυθοπλαστικά συμβάντα, περιγράφοντας επίσης εμμονικά την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου, η πρώτου μεγάλου Πολέμου στην Ευρώπη με επίκεντρο την Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία.

Περισσότερα

Ian Curtis το Θείο Βρέφος του Ηλεκτρικού ήχου

Αν για πολλούς οι Fall και ο Mark E. Smith ήταν ο μεσσίας του, οι Joy Division και ο Ian Curtis ήταν ο σπουδαιότερος θρύλος του είδους που είχε το επώνυμο post Punk.
Γεννημένος όπως προείπαμε στις 15 του Ιούλη του 1956, στο Stretford του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Ian Curtis, κατάφερε μέσα από τις λεπτές ψυχικές του οδύνες, αλλά και ανεκπλήρωτες χαρές, να μετατραπεί στην μεγαλύτερη περσόνα όλων των δεκαετιών για τον Ηλεκτρικό ήχο.
Ακόμα και σήμερα 42 χρόνια μετά τον Θάνατο του(18 του Μάη του 1980), στην πόλη που λάτρεψε και γύρω από το γήπεδο της αγαπημένης του, αλλά και ομώνυμης ομάδας της, την Μάντσεστερ Σίτι, η εικόνα του στέκεται παντού(ρωμαλέα και σφριγηλή, σε αντίθεση με αυτό που ήταν και έδειχνε, όσο ήταν εν ζωή), σε γκράφιτι που κοσμούν δημόσια και ιδιωτικής χρήσης κτήρια.

Περισσότερα

Είναι 13 δις ετών το σύμπαν, η κάτι άλλο συμβαίνει

Αλήθεια πόσο απέχει από την πραγματικότητα μια εικόνα που μας παρέθεσε από το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb η NASA, δίχως κάποιο άλλο αποδεικτικό στοιχείο, η κάποια επιστημονική μεθοδολογία που ακολούθησε για να φτάσει σε αυτήν την απόδειξη που διατείνει, ούτως ώστε να αποτελούν πειστήριο, η επιστημονικό τεκμήριο και όχι μια διαφημιστική προβολή – καμπάνια, των έτσι κι αλλιώς τεράστιων δυνατοτήτων του παραπάνω, η μια εικασία για την οποία δεν παρατίθενται σαφή δεδομένα αλλά το περιεχόμενο της διατύπωσής της φαντάζει πιθανό.
Με βάση την παραπάνω επίσημη, αλλά φτωχή και ελλιπή από επιστημονικά δεδομένα ανακοίνωση της NASA , το σύμπαν είναι προϊόν μιας επιστημονικοφανούς “απόδειξης”(η οποία δεν υφίσταται πουθενά) και η οποία ούτε επιστήμη είναι, ούτε εμπεριέχει διαλεκτικά σχήματα, που θα μας οδηγήσουν σε ασφαλή συμπεράσματα που μάλλον θυμίζουν τα ελατήρια μιας θρησκοληπτικής, η μιας μυθολογικής αντίληψης, που ακούγεται ωραία και βολική στους λάτρεις της μεταφυσικής, δηλαδή ότι το σύμπαν δημιουργήθηκε από το πουθενά είτε από κάποιο μεγάλο Αρχιτέκτονα, είτε ως μέρος του κόσμου του, που αντικατοπτρίζει και αντανακλά μια θεολογικής φύσης και κατεύθυνσης θεωρία, όπου ο μεγάλος δημιουργός έπλασε συνειδητά, η ασυνείδητα ως μέρος της νευρολογικής του δομής, τη φύση, της οποίας μέρος είναι και το σύμπαν.
Το συγκεκριμένο γεγονός, που ούδε μια σχέση έχει με την κοσμολογία και τη φυσική , προσιδιάζει μεταφορικά την εικόνα που είχε ο Έβανς για την Κνωσσό, τους Θρόνους που αυτός κατασκεύασε και την αναστήλωση της, με βάση το φαντασιακό του.
Κάπως έτσι είναι και τα πράγματα πάνω στο πεδίο της ανακοίνωσης που έκανε η NASA και που κατά την ταπεινή μας γνώμη, εκθείασε τον δημιουργό της Παλαιάς Διαθήκης που οι Ευαγγελιστές και Προτεστάντες θαυμάζουν και τον προστατεύουν ως κόρην οφθαλμού.

Περισσότερα

Το σπουδαιότερο Κινηματογραφικό Βαγόνι της χρονιάς

Η Ευρωπαϊκή Ήπειρος, χωρίς τη Ρωσία δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά ακόμα κι αν υπάρξει, θα είναι μια μετέωρη κι ανασφαλής καρικατούρα που θα προσπαθεί να κρατηθεί με παραμάνες, όπως έλεγαν πολύ εύστοχα κάποτε για το Ηνωμένο Βασίλειο οι Sex Pistols. Μια Ήπειρος, με ξεπερασμένες Αυτοκρατορικές αντιλήψεις, που κατά βάσει είναι ξεπερασμένες φαντασιώσεις, η με τους όρους του Καρλομάγνου, του Καλβίνου και φυσικά το Αλάθητο του εκάστοτε Πάπα, στο υπόλοιπο του 21ου Αιώνα, που δεν υπάρχει κανένας χώρος γι αυτού του είδους τα τεχνάσματα και μορφώματα, τόσο πληθυσμιακά, τόσο οικονομικά, όσο και πολιτισμικά και κυρίως το τελευταίο, που κάποτε ήταν “τρόπον τινά”, ένα δικό της προνομιακό πεδίο, το οποίο ετεροχρονισμένα, το μετέτρεψε σε “φέουδο” και τώρα όλα μοιάζουνε με πύργους στην άμμο με αποτέλεσμα, να πέφτουν με το πρώτο φύσημα του ανέμου.
Ειδικά η ξεπερασμένη Δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα, με τα κατακλυσμιαία παρακμιακά της φαινόμενα να εκδηλώνονται παντού μαζικά, σε κάθε δημόσιο λόγο και εκδήλωση, προσιδιάζει μια αποσυντονισμένη, παντελώς απορρυθμισμένη μηχανή, που ο ιμάντας χρονισμού αδυνατεί να την ωθήσει αποτελεσματικά, ούτως ώστε, αυτή να άγεται και να φέρεται στις ορέξεις των καλά μισθωμένων ηγεμόνων της, από τους πάσης φύσης και κάθε λογής πραματευτές, η εμπορικούς αντιπροσώπους της αντίπερα όχθης, με όρους αγοραίου έρωτα.
Αντιπροσώπους, που της πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μάλιστα από εκείνες, που δεν είναι ικανές να ράψουν ακόμα και την βασική χορδή στο πίσω μέρος από εσώρουχα της, με αποτέλεσμα να περιφέρεται με τα γερασμένα και μάλλον καθόλου πλέον “καλλίπυγα.” και γοητευτικά οπίσθια της, θυμίζοντας μια συνταξιοδοτημένη πόρνη πολυτελείας, που νομίζει ότι βρίσκεται ανέκαθεν και πάντα, εντός της σωστής, αλλά μάλλον ξεπερασμένης πλευράς του ιστορικού προτσές.
Διακονεύει, λίγο σιτάρι και ακόμα περισσότερη ενέργεια, στις πόρτες των αντιπροσώπων της νέας γης, η οποία, με τον τρόπο αυτό, όχι απλά παίρνει την αντεκδίκηση της με τους όρους της λαϊκής παροιμίας, δηλαδή την εκδίκηση της, ως ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά την οδηγούν και στον γκρεμό σε χρόνο μηδέν.
Αυτό το έχουν καταλάβει όλοι όσοι ασχολούνται με την τέχνη εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες,(λίγο πριν την έλευση του Ευρωδολαρίου, που ώθησε και οδήγησε στην φτώχεια, αν όχι στην πενία, εκατομμύρια προλετάριους και μικρομεσαίους, σε ολόκληρη την ΕΕ) και κυρίως με το σινεμά, αλλά και με την βιομηχανική παραγωγή και τη σύγχρονη τεχνολογία, τόσο στα υλικά μέρη, τα οποία σε μεγάλο βαθμό επέρχονται από τις σπάνιες γαίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που ακόμα και σήμερα είναι κάτι, σαν περιφέρειες της Ρωσίας, μιας και αποτελούν το φυσικό της υπογάστριο και εν τέλη την φυσική της προέκταση, συνέχεια και σύνορο μαζί.
Η καλλιτεχνική, μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία στην ΕΕ, έχει πάψει προ πολλού, να αποτελεί κάτι το σημαντικό και ταυτόχρονα πρωτοποριακό μέγεθος, προσομοιάζει μια μούμια που έχει «βρωμίσει» προ πολλού, μιας και στο ταριχευμένο σώμα της, δεν εισάγεται αρκετή δόση φορμόλης(η φορμαλδεΰδης), για να συνεχίσει να φαίνεται έστω και εικονικά σφριγηλό κάτω από τις γάζες.
Στην πραγματικότητα, ο πολιτισμός δεν είναι καθόλου, ούτε καν συστατικό στοιχείο της συνεπαγόμενης σκέψης της, η οποία από το 2002 και μετά, περιφέρεται σε ένα μείγμα στεγνού, απόλυτα στενού και ανυπόστατου φιλοσοφικού πραγματισμού, που συναγελάζεται με την βλακώδη συνθηματολογία, σειράς στοχευμένων υποτιμητικών, χυδαίων και ψευδεπίγραφων χαρακτηρισμών – τίτλων, με αντικειμενικό σκοπό τη σπίλωση ανεπιθύμητων νομικών και φυσικών προσώπων, αλλά και ιδιοτήτων, καθώς και τη γενικευμένη “σχετικότητα” της μετανεωτερικότητας(βλέπε μεταμοντέρνο). Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την ανατοποθέτηση του εαυτού της(της ΕΕ), σε ένα νέου τύπου Αυτοκρατορικό Βολονταρισμό υποκειμενικής φύσης, που απονεκρώνει κάθε είδους δημιουργικότητα, λειτουργώντας ωσάν ένα δογματικό ευαγγέλιο της “ατομικής” κερδοφορίας και ενός αδιέξοδου και σαγηνευτικού ναρκισσισμού.
Μιας κερδοφορίας, που δεν υπάρχει ούτε στα αποσφραγισμένα φακελάκια των σνακς, τα οποία περιβάλλονται από αλουμινόχαρτο κι από αυτά, που τα βρίσκει κανείς, από τα παρακείμενα συνοικιακά περίπτερα, μέχρι και τα πρατήρια των αλυσίδων super markets, αφού δεν ζούμε πλέον στον προμονοπωλιακό Καπιταλισμό, αλλά στην ανώτατη βαθμίδα του, όπου μέρος της είναι και ο πολιτιστικός κοσμοπολιτισμός τύπου Eurovision όπου κυριαρχεί η κακογουστιά και η ηθική της δικτατορίας της εξωπραγματικά ανάλαφρης καλοπέρασης.

Περισσότερα