ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ & Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ
ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ & Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ
Πρόλογος
Πολλοί μας εκφράζουν την αντίρρηση τους στο γεγονός ότι μας αρέσει το ποδόσφαιρο των Μπεσκώφ – Λομπανόφσκι που είναι σύγχρονο ποδόσφαιρο και το γεγονός ότι δεν μας αρέσει αυτό του Φαν Γκάαλ (το οποίο το θεωρούμε Καλβινικό αναχρονισμό, όπως κάθε μεταρρύθμιση).
Το πρώτο είναι διαλεκτική της υλικής ποδοσφαρικής πραγματικότητας όπου οι τρεις νόμοι της Διαλεκτικής και όλες οι κατηγορίες της συμπεριλαμβάνονται επί τούτου και οι μακρινές σέντρες, εκεί τπτ δεν αποκλείεται.
Σε αυτό το προτεσταντικό μείγμα ατομικών ευθυνών γύρω από τον πειθαναγκασμό της δουλειάς (όχι την πειθαρχεία), πάνω και μέσα στα συστήματα του “εμπνευσμένου και αλάθητου” παρατηρητή του πάγκου λες και παίζει play station, αλλά στο τελευταίο οι εικονικοί ποδοσφαιριστές γνωρίζουν τα βασικά και τα στοιχειώδη, στον έλεγχο της μπάλας, στο να βλέπουν γήπεδο και στην απαράμιλλη τεχνική επιπέδου Μαραντόνα, εκεί πες ότι μπορεί να λειτουργήσει.
Ωστόσο το παιχνίδι είναι ομαδικό και όχι ατομικό, με κεντρομόλο δύναμη τον ιθύνων νου, ο οποίος θέλει στρατιώτες και όχι στρατιώτες και στρατηγούς μέσα στο γήπεδο, καταργώντας τη φαντασία, την δυναμική της πρωτοβουλίας, το λάθος βρε αδελφέ.
1. Η Αφετηρία: Λατρεία στο Παιχνίδι, Αποστροφή στο Σύστημα
Καταρχάς σε πρώτο χρόνο να ξεκαθαρίσουμε ότι λατρεύουμε το σύγχρονο ποδόσφαιρο, τόσο ως ομαδικό παιχνίδι, όσο και ως ομαδικό άθλημα, ωστόσο είναι άλλο πράγμα αυτό και άλλο πράγμα η πολιτική των χορηγιών, των “εγκληματικών οργανώσεων” τόσο της FIFA, όσο και της UEFA.
2. Οι Θεμελιωτές του Σύγχρονου Παιχνιδιού
Σε δεύτρο χρόνο, οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε τι σημαίνει διαλεκτική και όχι μηχανιστική ανάπτυξη στον αγωνιστικό χώρο, δεν μας ενδιαφέρει απλά το ταξίδι, αλλά και προορισμός, καθώς και η κατάληξη, στον επίλογο εξάλλου κρίνονται άπαντα, αλλιώς προσιδιάζουμε την καλή αίγα που πετάει την καρδάρα με τα γάλατα στα δάπεδα.
Ο Οργανικισμός – Ινστρουμενταλισμός, είναι μια ψύχωση του υποκειμενικού ιδεαλισμού, που όλοι οι νόμοι της διαλεκτικής εξαφανίζονται, απορρίπτονται από το παράθυρο στον παρακείμενο κάλαθο των αχρήστων.
Το ποδόσφαιρο είναι εκείνο το ομαδικό παιχνίδι – άθλημα όπου η διαλεκτική του ανάπτυξη στον χλοοτάπητα του αγωνιστικού χώρου αποτελεί τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των νόμων της διαλεκτικής, με τελικό στόχο την επίτευξη του τέρματος (βλέπε γκολ), αν δεν ήταν αυτός ο αντικειμενικός λόγος, δεν θα υπήρχαν τα τέρματα με το πλεκτό.Το σύγχρονο ποδόσφαιρο, οριοθετήθηκε στον Ανατολικό Κόσμο από τους Μπεσκώφ – Λομπανόφσκι, και στον Δυτικό κόσμο από τους Ρίνους Μίχελς και τον Αργεντίνο Νέστωρ Πέκερμαν, αμφότεροι είναι οι τρεις σωματοφύλακες του σύγχρονου ποδοσφαίρου και σε αυτό συμπεριλαμβάνεται τόσο το build-up (κτίσμα), όσο και το “άμεσο ποδόσφαιρο”, που όλοι οι μετέπειτα, στο βωμό της ανούσιας σκοπιμότητας, το διαχώρισαν και το έκαναν γης μαδιάμ.
3. Διαλεκτική και Μηχανιστική Ανάπτυξη – Η Ουσία του Γκολ
Σε δεύτερο χρόνο, οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε τι σημαίνει διαλεκτική και όχι μηχανιστική ανάπτυξη στον αγωνιστικό χώρο, δεν μας ενδιαφέρει απλά το ταξίδι, αλλά και ο προορισμός, καθώς και η κατάληξη, στον επίλογο εξάλλου κρίνονται άπαντα, αλλιώς προσιδιάζουμε στην καλή αίγα που πετάει την καρδάρα με τα γάλατα στα δάπεδα.
Ο Οργανικισμός – Ινστρουμενταλισμός, είναι μια ψύχωση του υποκειμενικού ιδεαλισμού, που όλοι οι νόμοι της διαλεκτικής εξαφανίζονται, απορρίπτονται από το παράθυρο στον παρακείμενο κάλαθο των αχρήστων.
Το ποδόσφαιρο είναι εκείνο το ομαδικό παιχνίδι – άθλημα όπου η διαλεκτική του ανάπτυξη στον χλοοτάπητα του αγωνιστικού χώρου αποτελεί τη μορφή και το περιεχόμενο όλων των νόμων της διαλεκτικής, με τελικό στόχο την επίτευξη του τέρματος (βλέπε γκολ), αν δεν ήταν αυτός ο αντικειμενικός λόγος, δεν θα υπήρχαν τα τέρματα με το πλεκτό.
Η μη επίτευξη τέρματος σημαίνει τη μη διαλεκτική ανάπτυξη του αθλήματος στον αγωνιστικό χώρο, που πρακτικά σημαίνει:
α) Η τακτική της επιθετικής ενέργειας πάσχει, είτε στην τελική προσπάθεια, είτε στην μεταβίβαση της προωθημένης συρτής, ή εναέριας μεταβίβασης της μπάλας.
β) Η τακτική της αμυνόμενης ομάδας έχει εξουδετερώσει τον επιθετικό προσανατολισμό της επιτιθέμενης ομάδας.
γ) Τόσο οι ατομικές δυνατότητες, με μια ή δύο ντρίπλες, άντε τρεις (από εκεί και μετά είναι φλυαρία, εκτός αν κάποιος είναι επιπέδου Μαραντόνα), εκκαθάρισης του τοπίου από την αμυντική διάταξη του μετώπου της αμυντικής λειτουργίας του όποιου “αντιπάλου”, και η όποια μεταβίβαση ασίστ, σε συμπαίκτη που έχει απελευθερωθεί από το βραχνά της αμυντικής διάταξης, από τους κρεμάμενους από πάνω του αμυντικούς, με σκοπό να βάλει με ευκολία τη μπάλα στα δίχτυα, όσο και η ομαδική που μπορεί να καταλήξει σε μακρινό επιτυχημένο λάκτισμα, ή ακόμα από κάποια οργανωμένη αντεπίθεση (και επιτέλους ας σταματήσουμε να το λέμε όλη την ώρα transition), όπως αρέσκεται το “ευρηματικό” 4-4-2 όπου οι πτέρυγες δεξιά χαρ- δεξιά εξτρέμ, αλλά ακόμα – ακόμα και οι αμυντικοί επίσης στις πτέρυγες βγάζουν φτερά.
Όταν τίποτα από αυτά δεν λειτουργεί και η ψυχική κατάσταση (η ψυχολογία λαϊκά) της ομάδας είναι στα πατώματα, η μπάλα θα γυρίζει γύρω – γύρω όλοι και στη μέση ο Μανώλης, αλλά κερδισμένος θα είναι αυτός, διότι το τόπι θα γυρίζει στον τερματοφύλακα της ομάδας και όχι με στόχο να νικηθεί ο αντίπαλος τελικός οπισθοφύλακας του άξονα, που είναι ο αντίπαλος γκολκήπερ. Η όποια κατάρρευση του μοντέλου επίτευξης τέρματος είναι αποτυχία.
4. Η Ψευδαίσθηση της Στατιστικής και των Αυτοματισμών
Ούτε η στατιστική με το τέντεξ, ούτε οι αυτοματισμοί, ούτε το παίξιμο με ή χωρίς την μπάλα στον αγωνιστικό χώρο, ούτε η ταχυδύναμη, ούτε οι ευκαιρίες από μόνα τους λένε κάτι.
5. Οι Πραγματικοί “Εχθροί” του Παιχνιδιού – Οι Συμφωνίες των Κυρίων
Τα παιχνίδια δεν τα χαλάνε οι σφυρίχτρες, ούτε τα λαδώματα, αλλά οι συμφωνίες κυρίων απ΄τα πάνω, ανώτερα και ανώτατα όργανα και στελέχη των ομάδων, ομοσπονδίες, συνομοσπονδίες, αλλά και ο σφυρίχτρας που έχει πάρει τις αντίστοιχες ντιρεκτίβες, γιατί ίσως σύντομα, θα πάρει την άγουσα – όχι στα αποδυτήρια, αλλά και πέρα από τις εξέδρες, με τους οργανωμένους στρατούς να τον περνούν γενναίες 14, αυτόν και όλο το οικογενειακό του δέντρο.
Αυτοί είναι οι βασικοί παράγοντες που διαδραματίζουν την αντικειμενική διάκριση – και όσο πιο σπουδαίος είναι ο αντίπαλος, τόσο πιο μεγάλη αξία έχει η επίτευξη της νίκης – που δεν είναι ανέκαθεν το κριτήριο – αλλά η χαρά του παιχνιδιού, που σημαίνει και τη χαρά της επίτευξης του στόχου που είναι πρώτα και κύρια, όχι ο ανταγωνισμός, αλλά η ευγενής άμιλλα – δεν είναι πόλεμος, αλλά παιχνίδι, όπου και ο νικημένος είναι μέρος της ιστορίας, εκτός αν έχουμε το μοντέλο της καπιταλιστικής προτεσταντικής ηθικής, όπου στην Μέκκα του Καπιταλισμού τις ΗΠΑ, έχει αποθεωθεί στο μότο ο πρώτος είναι τα πάντα και ο δεύτερος τίποτα, ωστόσο στη ζωή ειδικά της χώρας αυτής στο εποικοδόμημα – κράτος, ο δεύτερος εκλεχθείς, αρκετές φορές έχει αναδειχθεί προεδρεύων στο Οβάλ Γραφείο – αυτά για την ιστορία.
6. Η Φλυαρία του Πεπ Γκουαρδίολα και το “Τσιγάρο Δρόμος”
Από το χτίζω – χτίζω μια οργανωμένη επίθεση, μέχρι το να το παρακάνω είτε με την ατομική όσο και με την ομαδική φλυαρία του Πεπ Γκουαρδίολα (διότι απαγορεύεται ακόμη και η μια ντρίπλα, ή το λάκτισμα εκτός πεδιάς, καθώς και η πρωτοβουλία του επιτιθέμενου διότι η φαντασία και η ευφυΐα, χαλάει το σχέδιο των αυτοματισμών του δερβέναγα, με αποτέλεσμα η μπάλα ξανά πίσω, λες και θα κουράσει την αντίπαλη ομάδα), ή την ύψιστη αποθέωση των ατομικών δεικτών με όχημα το σωματότυπο και το μυοσκελετικό του ενός δεκαθλητή, ή του μεγαλύτερου στιβίστα όλων των εποχών όπως του Μπούμκα, με όρυς του κατά Μέγα – Ζιοβάνι (και όχι αδίκως Φαν Γκαάλ), είναι ένα τσιγάρο δρόμος και μάλιστα δίχως διαλεκτική ανάπτυξη.
7. Οι “Βιονικοί” Παίκτες και η Κατάργηση της Τεχνικής
Παίκτες όπως οι Εμ Μπαπέ, Κριστιάνο, Χαάλαντ (που δεν έχουν καμία επαφή με το τόπι, στην κυριολεξία όμως, γκολ με τα καλάμια και με τους γοφούς πράγμα που σημαίνει ότι σημασία έχει το τυχαίο γεγονός, στην επίτευξη του στόχου ακόμα κι αν το δίπλωμα από το σορτς αλλάξει την κατεύθυνση της μπάλας και όχι οι τεχνικές ικανότητες και η εφυΐα, αλλά πριν έχουν κάνει ένα εκατομμύριο επιθετικά φάουλ, που ποτέ δεν καταλογίζονται διότι το προϊόν είναι πιο σημαντικό από την υγεία του αντίπαλου αμυντικού, εκτός αν αυτός λέγεται Νταγιό Ουπαμεκανό, με ειδικές ικανότητες στην Ελληνορωμαϊκή και στην Ελευθέρα πάλη, για να μην πούμε στο κατς.
8. Μέσι vs Μαραντόνα: Ο “Αλγόριθμος” της Κλίκας της Παρακμής, εναντίον του Θεού της Μπάλας
Δεν μας ενδιαφέρει καθόλου ποιος θα το πάρει, ούτε η ομάδα που υποστηρίζουμε και ο λόγος είναι ότι ο “πατατάκιας” σε μια σειρά Μουντιάλ, Παναμερικανικά και Κόπα Αμέρικα, από το 2006 και μετά ήταν ανέκαθεν ο βασιλιάς της κλίκας και φυσικά ο «αρνητικός πρωταγωνιστής» ή μοιραίος παίκτης) όχι μόνο σε ένα, ή δύο καθοριστικούς αγώνες, αλλά σε μια σειρά (αν όχι σε όλους – να μην τους απαριθμίσουμε τώρα), διότι στις καθοριστικές στιγμές, ούτε την ψυχραιμία είχε, ούτε το μέταλλο της ψυχικής κατάστασης, ούτε το τσαγανό του ηγέτη.
Ο Αλγόριθμός του Μέσι (που προστατεύεται από τις διαφημιστικές, όχι μόνο δεν είναι Μαραντόνα (αυτό είναι ύβρις με τους 135 σοβαρούς τραυματισμούς), δεν είναι ούτε Ρικέλμε, ούτε Μασεράνο, ούτε Τέβεζ, ούτε Αϊμάρ, ούτε Μπατιστούτα, ούτε Κέμπες (επίσης ύβρις), ούτε Ντι Στέφανο (επίσης ύβρις), δεν είναι ούτε καν Αριέλ Ορτέγα.
9. Τι Σημαίνει Πραγματικά Ταλέντο – Τεχνική και Σωματότυπος
Δεν είναι μόνο τα ομαδικά χαρακτηριστικά, αλλά και τα ατομικά χαρακτηριστικά που έχουν τη σημασία τους, ειδικά αυτό της αντίληψης του χώρου, που όλα τα ταλέντα την έχουν στο παλμαρέ και στην ποδοσφαιρική τους φαρέτρα.
Τι σημαίνει ταλέντο όμως, αυτός που δουλεύει την τακτική και την στρατηγική της αξίας του:
α) στην τεχνική,
β) στα αθλητικά του χαρακτηριστικά (είτε είναι ψηλός, είτε είναι κοντός, είτε έχει χαμηλό, είτε μέτριο, είτε ψηλό κέντρο βάρους, είτε είναι βιονικός όπως ο Χαάλαντ, είτε καχεκτικός όπως ο Ορτέγα, είτε αδύνατος, είτε χοντρός όπως ο Ντιεγκίτο, εξάλλου σε ταξικό σύστημα ζούμε, άρα και ο σωματότυπος, έχει τις ταξικές του αναλογίες και πιστέψτε μας, είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο).
γ) Τεχνική δεν σημαίνει μόνο ντρίπλες, μόνο κοντρόλ, μόνο ναρκισσισμό, ή μόνο καλλιτεχνική απεικόνιση, δεν σημαίνει καθόλου δύναμη δεκαθλητή, διότι το μυοσκελετικό δε μπορεί να έχει την κατάλληλη δύναμη στο κοντρόλ της μπάλας, η μπάλα θέλει χάδι, όχι χτυπαρίδια ενός βιονικού κατασκευάσματος.
Τεχνική σημαίνει αυτό που έλεγε ο Λομπανόφσκι να ξέρεις που θα δώσεις και τι θα κάνεις το τόπι πριν πέσει στα πόδια σου.
Τεχνική είναι να παίζεις όλες τις θέσεις και όχι να είσαι απλά εξειδικευμένος σε μια και μόνο θέση και να μην ξέρεις τι θα κάνεις τη μπάλα.
Τεχνική σημαίνει αλληλοκαλύψεις, βοήθειες, να βλέπεις γήπεδο όπως οι Γιουγκοσλάβοι, οι Τσεχοσλοβάκοι, και οι Σοβιετικοί στην Ευρώπη, ή οι Ουρουγουανοί στην Λατινική Αμερική.
10. Τα Πρότυπα: Από Ρικέλμε, Ζίκο και Στόικοβιτς, μέχρι τον Ντιεγκίτο
Ταλέντο είναι το πρότυπο του τεράστιου Ρικέλμε, ή το θράσος των Φρανσέσκολι, Φούτρε και Ζίκο, η Αρχοντιά του Στόικοβιτς, του Ζιζού (Ζ. Ζιντάν) και του Ντελ Πιέρο, αλλά κυρίως όλα τα παραπάνω που διέθεταν οι Σώκρατες. Ο Ρονάλτο (το φαινόμενο) και φυσικά ο Ντιεγκίτο.
Η τεχνική δεν είναι το ύψος του άλματος, ο διασκελισμός και φυσικά το μέγεθος στο άλμα εις μήκος για το τάκλιν, που στόχο έχει φυσικά – και αποκλειστικά για σήμερα παίκτες που δεν έχουν χορηγούς, όπως οι Μέσι, Κριστιάνο, Γιαμάλ, Εμ Μπαπέ και φυσικά ο Βιονικός Χάαλαντ των σαμπουάν για την πιτυρίδα!!!
11. Η Σύγκριση Εποχών και η Πτώση της Ποιότητας
Το Ποδόσφαιρο όσο κι αν προβάλεται ως άθλημα, θυμίζει περισσότερο Αμερικάνικο Ποδόσφαιρο, ή Ράγκμπι.
Δε χρειάζεται πολλές γνώσεις για να καταλαβαίνεις τη διαφορά στην ποιότητα ανάμεσα στον τεράστιο Λάγιος Ντέταρι, τον Λιτοφτένκο, τον Καραπιάλη, τον Κωφίδη, τον τεράστιο Ζιοβάνι, με τους άμπαλους Τουρέ και Τόμας Χλοουάνε, επειδή έτρεχαν ασκόπως υπερμαραθώνιο με ταχυδύναμη!
Ο Συνδυασμός ομαδικότητας και ατομικού ταλέντου είναι το κλειδί, και το αντικλείδι, οι δυνατότητες (ατομικών και ομαδικών χαρακτηριστικών) σε σχέση με την πραγματικότητα.
Όσο και να λένε τα παπαγαλάκια ότι το ποδόσφαιρο έχει αλλάξει, παραμένει πάντα ποδόσφαιρο, όσο κι αν ο Καρτεσιανός Ορθολογισμός και τα παπαγαλάκια τους μας λένε, ότι το ποδόσφαιρο είναι μονάχα ταχυδύναμη και όχι έμπνευση, καλλιτεχνική ιδιοφυΐα, όσο κι αν οι αρτίστες λείπουν, αλλά πάντα θα υπάρχουν όπως οι Ολίσε, Ντεμπελέ, Σαλάχ, Μπέλινγκχαμ, Νίκο Παζ.
12. Η Ολέθρα του Μποσμάν και το Σημερινό Αναιμικό Πρωτάθλημα
Φυσικά και κάθε εποχή, έχει τα χαρακτηριστικά της και οι συγκρίσεις είναι μόνο για τους αδαείς, αλλά όταν έχεις δει το καλύτερο ποδόσφαιρο που παίχτηκε ποτέ, από το 1950 – 1995, δλδ μετά την ολέθρα του σχεδίου Μποσμάν, όταν βλέπεις μια Εθνική Ομάδα και μάλιστα υψηλού επιπέδου όπως είναι οι Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, Μεξικό, Γαλλία, Ισπανία, ή και το Βέλγιο – μιλάμε για το σήμερα, δεν είναι καλύτερα από ομάδες της Β΄Εθνικής, του αναιμικού Ελληνικού πλέον πρωταθλήματος, αντί να είναι τα σημεία αναφοράς, κάτι σημαίνει, ή στραβός είναι ο γιαλός, ή στραβά αρμενίζουμε.
13. Ο Γκράμσι, ο Θάνατος του Παλιού και η Γέννηση του Νέου
14. Η Σαπίλα του Καπιταλισμού και το Σαπισμένο Ποδόσφαιρο (FIFA – UEFA)
Ο Καπιταλισμός που ζούμε είναι ο καπιταλισμός που δεν σαπίζει απλά, αλλά έχει σαπίσει ως το μεδούλι, γιατί λοιπόν το ποδόσφαιρο του Ινφαντίνο της Ουέφα και του Υποκαταστήματός της της ΦΙΦΑ, να διαφέρουν, το ίδιο σαπιμένο μαγαζί σε προέκταση είναι, δεν τα λέμε εμείς τα είπε ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΑΡΝΕΛΙ στο ΡΑΙ ζητώντας συγνώμη στον μεγαλύτερο όλων τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα – που ακόμα και νεκρό τον φοβούνται, γι αυτό η Αργεντινή μάλλον θα το σηκώνει και πάλι, μήπως και αποκαθηλωθεί ο Θεός του Ποδοσφαίρου και αποστηλωθεί ο άνθρωπος με τους χορηγούς, το οικόσιτο της παρακμής ο Μέσι.
15. Ειδικός Επίλογος: Κάποιοι Έχουν Δει Μπαλίτσα και θυμούνται πως είναι!!!
Δεν είναι καλύτερος, ο ατάλαντος Ελ Καμπί, καλύτερος, από τους Αναστόπουλο, Σιδέρη, Προστάσοφ, Σάβιτσεφ, επειδή έχει σπάσει όλα τα ρεκόρ, απέναντι σε ατάλαντους, με τα βάζοντας καλάμια και τους γοφούς, να τα λέμε όλα, μπάλα δεν ξέρει, πως να το κάνουμε και φάνηκε καλά μετά το Κόπα Άφρικα στο Ελληνικό Πρωτάθλημα που δε μπορούσε να αποδώσει ούτε το 50% των ήδη απομειωμένων δυνατοτήτων του!!!
Η μπάλα ναι τρέχει πιο γρήγορα από τους παίκτες, αλλά η κατανοήση ανάμεσα σε ανθρώπους που συναποτελούν μια ομάδα χτίζεται με το χρόνο, στον κορμό – άξονα,αλλά και στις πτέρυγες, η διαλεκτική της αλληλοκατανόησης, είναι άλλο πράγμα από τη μηχανική των αυτοματισμών.
Το είναι διαλεκτική και το άλλο μηχανιστικός ορθολογισμός, που ανέκαθεν συγκρούονταν παντού.
Το ένα στηρίζεται στο διαλεκτικό υλισμό και το άλλο στη χυδαιότητα του πραγματισμού, στα τεχνοκρατικά προτζεκτ που αναιρούν την υλική φύση της βιολογίας ακόμα και της γεωμετρίας του χώρου, ανεβοκατεβαίνοντας όλοι μαζί πάνω κάτω λες και είναι στρατός, ένας στρατός που δεν καταλαβαίνει από το πυροβολικό τον οποίο τον αποδεκατίζει.
16.Γενικός Επίλογος – Καπιταλισμός, Προτεσταντισμός κι Καρτεσριανός Ορθολογισμός, η μετανεωτερικότητα στη συλλογική δράση
Ο Ορθολογισμός είναι μια απλή μηχανική και τεχνοκρατική αναπαράσταση με σκαριφήματα, που αγνοούν τόσο χώρο, όσο και χρόνο, κινείται στο χωροχρόνο ως μια διαιρεμένη οντότητα, όπως κάνουν οι δυϊστές με πρώτο και καλύτερο τον Αριστοτέλη και επερχόμενο τον Ντε Καρτ, με αποτέλεσμα να βλέπουν μόνο ποσοτικές απαριθμήσεις των πραγμάτων αγνοώντας παντελώς τους νόμους της διαλεκτικής και τα μετεξελιχθέντα ποιοτικά χαρακτηριστικά.
Η Διαπάλη αυτών των θεωρητικών σχημάτων, είναι η επιτομή της διαπάλης ανάμεσα στον Επιστημονικό Σοσιαλισμό – Κομμουνισμό και όλα τα φλυναφήματα του Αριστερισμού, της εκάστοτε Σοσιαλιδημοκρατίας και φυσικά της πάσης φύσεως σοσιαλιστικής αντίληψης που είναι δεμένη με τους ξεπερασμένουν Σαιτν Σιμόν και Φουριέ.
Η Διαπάλη δεν είναι μόνο στο επίπεδο της πολιτικής, εξάλλου πολιτική είναι τα πάντα, αλλά και στο επίπεδο του αθλητισμού, στο επίπεδο των τεχνών, στο επίπεδο της επιστήμης και στο επίπεδο του πολιτισμού, παντού σε ολόκληρη τη σφαίρα της υλικής ζωής.
Στην επομένη φάση της ανθρωπότητας στο σοσιαλισμό και στην μεθεπόμενη στον κομμουνισμό – όπου ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΑ ΘΑ ΕΠΕΛΘΟΥΝ, όσο κι αν η Σοσιαλδημοκρατία και ο Αριστερισμός το αρνούνται, όσο κι αν ο Ορθολογισμός και ο Πραγματισμός το ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΥΝ, η διαπάλη της ανθρωπότητας δεν θα είναι η ανοησία του κοινωνικού αυτοματισμού κεντροδεξιά – κεντροαριστέρά, η το κεφάλαιο η εργασία (αυτό θα υπάρχει όσο υπάρχει ο Καπιταλισμός), αλλά ο Επιστημονικός Σοσιαλισμός, η ο κάθε άλλου είδους Δημοκρατικός – Αναρχικός – Αριστερίστκός Σοσιαλισμός , εξάλλου με αυτούς θα αναμετρηθούμε παντού, διότι αυτοί θα είναι εκφραστές του παλαιού και εμείς του νέου.
Η Διαπάλη θα είναι στο επαναστατικό με το διαρθωτικό της μεταρρύθμισης, κι όταν ακούμε φράσεις όπως “εκσυγχρονισμός” , “Ανάπτυξη” και διαμαρτυρία είναι σαν να βλέπουμε τον υπερπράκτορα Αλέξη στον Καθρέπτη.
Στην επόμενη φάση της ανθρωπότητας, η σύγκρουση δεν θα είναι απλή, θα είναι με αυτούς που θέτουν τη διαλεκτική και τον υλισμό ως εργαλεία σκέψης και δράσης, με αυτούς του θέλλουν απλά και μόνο Αλλαγές στη μορφή και όχι στο περιεχόμενο με λογικές σταδίων και εκδημοκρατισμών, από την πολιτική οικονομία, μέχρι το καλλιτεχνικό πατινάζ.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΜΠΑΛΙΤΣΑ και ναι το παρών Μουντιάλ είναι παγκόσμιο Κύπελλο του Ράγκμπι, αλλά είνια μακράν το χειρότερο ΌΛΩΝ….
Ενισχύστε οικονομικά την επιβίωση του portal “istosch data &technologies lab“ Ενισχύστε την επιστημονική και καλλιτεχνική παρέμβαση στο διαδίκτυο
Στις δύσκολες εποχές, που το λαϊκό εισόδημα στενάζει και όλα τα οικονομικά αποθέματα εξαϋλώνονται κατά γεωμετρική πρόοδο, τα προς το ζειν μέσα από ένα ισχνό μισθό, δεν φτάνουν ούτε για “αέρα κοπανιστό”, και δεν μας οδηγούν στο “ευ ζειν”, αλλά στην περιδίνηση στο απόλυτο αδιέξοδο με την πολιτική του "τεκμαρτού είσοδήματος" στους αυτοαπασχολούμενους, άπαντα γίνονται δύσκολα για όλους.
Με ένα εξοντωτικό φορολογικό νόμο, που αφανίζει τους αυτοαπασχολούμενους και μεγαλώνει την κερδοφορία των πολύ μεγάλων επιχειρήσεων, μετατρέποντας ουσιαστικά τη χώρα φορολογικό παράδεισο για τις πολυεθνικές, εμείς κρατάμε ζωντανό το όνειρο μας, σε ένα περιβάλλον που θέλει πολύ δύναμη και πολλές θυσίες για να επιβιώσεις.
Το Εναλλακτικό κι Ανεξάρτητο Κέντρο Τεχνολογίας - Διαδικτύου καθώς και το E - Funzine (portal) μας, συνεχίζουν να εργάζονται αδιάκοπα και με πάθος, βάζοντας ζητήματα πολιτισμού, τέχνης, ανθρωπιστικών, κοινωνικών επιστημών, αλλά και θετικών, καθώς και τεχνολογίας στο τελευταίο, με προτάσεις κι αναλύσεις που βοηθούν τον ελεύθερο μας χρόνο και να αναπτύξουμε μια άλλου είδους κοινωνική και κυρίως ταξική συνείδηση, που σήμερα βρίσκεται στο στόχαστρο.
Με πολύ κόπο και μεγάλη διάθεση προσφοράς, αλλά και με αίσθημα ευθύνης, ειδικά σε αυτή τη φάση, σε αυτές τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες, κάθε μικρή ενίσχυση για την παραπέρα συνέχεια του portal είναι πολύ σημαντική.
Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη βοήθεια σας και σας ευχόμαστε καλές ηλεκτρονικές Περιηγήσεις, με μια υπόσχεση από μας, ότι κάνουμε το καλύτερο δυνατόν, πάνω και μέσα στα πλαίσια της εποχής.
