21 Χρόνια Μακρυά σου

Ανήμερα των 21 χρόνων μακρυά σου και αντί να προσομοιάζουν έναν αιώνα, μοιάζουν με μερικές ημέρες στο ημερολόγιο που έφυγαν σε λίγα λεπτά του χρόνου — κι όμως είναι μια ζωή.
Όσο σε αγαπούσα βιολογικά ζωντανό, άλλο τόσο σε αγαπάω όπως είσαι και τώρα, και φυσικά εκεί που είσαι, σε ένα παράλληλο σύμπαν, ως μια άλλη μορφή της ύλης που μετασχηματίστηκε.
Ειδικά όταν έρχεσαι στα όνειρά μου, είναι βάλσαμο — ακόμα κι όταν με μια ματιά σου αισθάνομαι τη σκληρή κριτική σου στο πρόσωπό μου.

Δεν σε ξέχασα, Γιώργη μου, αγαπημένε θείε (επέτρεψε μου να σε ονομάζω πατέρα, μπορεί να μην ήσουν ο βιολογικός μου πατέρας, αλλά και εκεί πάλι υπάρχεις  μέσα μου, ως αδελφός της μητέρας μου, έπραξες ως ήρωας, κάτι που ο βιολογικός μου πατέρας μάλλον δεν υπήρχε πουθενά στη ζωή μου, μάλλον είχε άλλα ζητήματα να λύσει). Το ότι είμαι ζωντανός κατά κάποιο τρόπο το οφείλω και σε σένα.

Μου λείπεις, αλλά ό,τι έχω στη γκλάβα μου το οφείλω σε σένα, που πρώτα απ’ όλα με έμαθες να σκέφτομαι και να είμαι κοινωνικό και όχι ατομικό ον — μεγάλη υπόθεση αυτό.
Από εσένα αγάπησα τη μουσική, το σινεμά, το διάβασμα, τη θάλασσα και το ποδήλατο, γμτ. Από εσένα έμαθα τη διαλεκτική· με σένα πήγα στη χώρα που αγάπησα περισσότερο κι από την ίδια μου τη ζωή: τη Σοβιετική Ένωση.
Σε σένα οφείλω τον τρόπο σκέψης μου. Είναι δυνατόν να μη μου λείπεις, ειδικά τώρα που είμαι σαν την καλαμιά στον κάμπο; Αλλά σου υπόσχομαι να είμαι δυνατός και μαχητής, όπως ήσουν εσύ, όταν την κοπάνησες από δύο εκτελεστικά αποσπάσματα στην Κατοχή σαν ΕΠΟΝΙΤΗΣ.

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Σε σένα οφείλω τη λατρεία μου στον Μινκόφσκι και στον Πουανκαρέ, που ενώ δεν ήσουν μαθηματικός, αλλά οικονομολόγος, όταν οι ίδιοι οι μαθηματικοί δεν τους ήξεραν.

Σε σένα οφείλω τη λατρεία μου στον Μίκη και στον Αγγελόπουλο, στον Ταρκόφσκι και στον Αντονιόνι, στον Παζολίνι, στον Βέντερς, στον Αϊζενστάιν και στο μεγάλο από κάθε άποψη  Ζαν-Λυκ Γκοντάρ (Jean-Luc Godard), το ορόσημο του Νέου Κύματος με το εμβληματικό «Με Κομμένη την Ανάσα» που άλλαξε τη δομή της αφήγησης και με πήρε απ΄το χέρι για να καταλάβω ότι ζούμε σε μια άλλη Αλφαβίλ..
Σε σένα οφείλω το γεγονός ότι από 10 μου μέχρι τα 15 μου είχα την παρέα σου για παρέα μου, εκεί στο καφενείο του Στράτου στο Ενετικό Λιμάνι — και τι παρέα:
Μήτσος Βλησίδης, Ανδρέας Τσατσαρώνης, Μανούσος Μπονάτος, ο Τσέπολας, ο Καραπάτης, ο Ευσταθίου, ο Μιγρής — άνθρωποι που δεν υπάρχουν σήμερα ούτε στην ακαδημαϊκή κοινότητα, και δεν υπάρχουν αντικεικειμενικά, οι άνθρωποι ήταν κινητές βιβλιοθήκες, με ήθος αντάξιο των σύγχρονων λαϊκών Ηρώων, των Αγίων δλδ.
Πώς μπορώ να σε ξεχάσω, γμτ, όταν μελετούσα το Κεφάλαιο από τη βιβλιοθήκη σου και τον «Πόλεμο των Χωρικών» του Φρειδερίκου Ένγκελς; Όταν από τα είκοσι μου είχα διαβάσει τη Διαλεκτική της Φύσης πάνω από 10 φορές και όταν τη διαβάζω με παίρνουν τα ζουμιά γιατί θυμάμαι εσένα; Όταν έμαθα για πρώτη φορά τον Μπουνιουέλ, τον Σοστακόβιτς και τα  Θέατρα Μπολσόι και Στανισλάφσκι εξαιτίας σου;

Χωρίς εσένα, μάλλον σήμερα θα ήμουν ένας φελός στην ακροθαλασσιά.