Τρεις νέες σπουδαίες κινηματογραφικές ταινίες για το 2021

Τρεις ξεχωριστές ταινίες που θα καθορίσουν το 2021 και λογικά θα είναι και μέσα στα σπουδαιότερα φιλμ και τις δεκαετίας και καθόλου απιθάνο, ταυτόχρονα και του αιώνα που διανύουμε, όσο βαρύγδουπο και να ακούγεται.
Είναι τα εξής παρακάτω για τα οποία θα γραφτούν διάφορα “καλά και κακά” και θα χυθεί πολύ μελάνι, από τους “αντιφρονούντες” του κινηματογραφικού κόσμου. Τον αντίποδα της γνήσιας, αλλά και της ανεξάρτητης κινηματογραφικής αφήγησης και οπαδούς της λογικής του [“δος ημίν σήμερον”(που λέει καλός μας φίλος και συνάδελφος), η του “μαμ, κακά, (σεξ) και νάνι”], που τους αφορά το θέαμα ως αποκλειστικό θεάρεστο αξίωμα με όρους Silicon Valley, άντε και μιας μπύρας ενός πακέτο από ποπ κορν.
Είναι οι:
1) «Η Χώρα των Νομάδων» (Nomadland) Καναδικής Παραγωγής,
2) “Zoya” Ηρωική Αντιπολεμική Ταινία βασισμένη στην Παρτιζάνα Ηρωίδα της ΕΣΣΔ Zoya Anatolyevna Kosmodemyanskaya,
3) “A Dog Named Palma” (Russian: Пальма) μια Ρωσοϊαπωνική Παραγωγή, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που πραγματοποιήθηκαν το 1974-1976 στο Διεθνές Αεροδρόμιο Vnukovo της Μόσχας.

Περισσότερα

Όταν το Χόλιγουντ άλλαζε ριζικά

Η μερικώς σπονδυλωτή απεικόνιση, ειδικά στο πρόσωπο του κασκαντέρ (και μετέπειτα “εργάτη” του Rick Dalton), του Cliff Bouth δηλαδή και της νάρκισσου Sharon Tate, συζύγου του μεγάλου Πολάνσκι είναι ένα από τα πολλά στοιχεία που κάνουν την ταινία ιδιαίτερα πολύπλοκη, αλλά και εξόχως ελκυστική όσον αφορά τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά. Ενώ ο δεύτερος ο Cliff Bouth δηλαδή, δημιουργεί συνειρμούς για το πως έχασε τη δουλειά του ως κασκαντέρ με αποτέλεσμα να γίνει “χαμάλης” του πρώτου, καθώς και οι συνήθειες της τελευταίας, που αρέσκονταν να παρακολουθεί τον εαυτό της στο σινεμά και να σκέφτεται πως γύριζε τις εικόνες παίζοντας Τζετ Κουν Ντο με τον Μπρους Λη που και στις δυο παραπάνω περιπτώσεις υπήρξε ο κοινός παρονομαστής των όλων συνειρμών.

Περισσότερα

“Η Πτώση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας”

Ο σπουδαίος κινηματογραφιστής αλλά κυρίως σκηνοθέτης, ο 73 χρόνος Ντενί Αρκάν, που μάλλον ολοκλήρωσε την οικονομικοπολιτική του παρέμβαση με την ταινία, “Η Πτώση της Αμερικάνικής Αυτοκρατορίας” τριάντα δύο χρόνια μετά την «Παρακμή της Αμερικανικής αυτοκρατορίας» του 1987, καταδείχνει το σήμερα εκεί που δε μπορεί να παρατηρήσει ο, άστεγος, ο υπάλληλος, ο μικροαστός και φυσικά ο άνεργος, που το σύστημα τους χρησιμοποιεί και μετά πετάει σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Πως ότι αναφέραμε στην αμέσως παραπάνω παράγραφο και αυτά που αναφέραμε ως πρόλογο λίγο ακόμα παραπάνω, είναι μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει σε αυτή τη φάση και δεν φαίνεται να συμπαρασύρει τις μαστουρωμένες από ανάγκη αποταμίευσης πλούτου λαϊκές μάζες, σε επαναστατικές διαδικασίες με προοπτική. Μπορεί το Καπιταλιστικό σύστημα να παρήκμαζε ήδη από την δεκαετία του 1980, αλλά τώρα παραπαίει πραγματικά, όμως με όρους λοβητούρας και σκοτεινών διαδρομών του χρήματος που ούτε οι χρήσιμοι ανόητοι της κρατικής καταστολής μπορεί να αντιληφθούν μιας και εκφράζουν την πλειοψηφία των ακαλλιέργητων, των λούμπεν και των μικροαστών που θέλουν ησυχία νεκροταφείου και μπροστά στα μάτια τους χωρίς φυσικά να παίρνουν χαμπάρι το οτιδήποτε.

Περισσότερα
Μέγεθος γραμματοσειράς