O Κινηματογραφιστής της Σόνιας

Ο Τάκης Κανελλόπουλος το 1962 γύρισε μια από τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές και εσκεμμένα ασπρόμαυρες ταινίες τις εποχής τον “Ουρανό” εν όψει και της επετείου των ημερών την 28η του Οκτώβρη, που ουσιαστικά στηρίζεται και σχετίζεται σε πάνω σε αληθινές αφηγήσεις όσων έζησαν την περίοδο από το 1940 – 1944 τη φρίκη του Β’ ΠΠ και ήταν όλες στηριγμένες πάνω και μόνο σε πραγματικά γεγονότα.
Μέχρι το 1980 γυρίζει άλλες έξι ταινίες, όπου δεν παραβλέπεται σε καμία από αυτές η συναισθηματική τοποθέτηση – πινελιά των ηρώων – αντιηρώων του (η ηρωϊδων – αντιηρωίδων του όπως η Σόνια), ειδικά από αυτές που γυρίστηκαν από το 1972 και μετά, όπου το ερωτικό δράμα είναι “πανταχού παρών (και δυστυχώς) τα πάντα πληρών” με όρους προτεσταντικής ηθικής και Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο τιμωρός είναι σε κάθε σημείο παραμονεύοντας στη γωνία και ο κλοιός γίνεται συσφιγκτήρας.
Τόσο στην “Τελευταία Άνοιξη”, [(όπου μια παρέα χωρίζεται από τον Πόλεμο) και τα τρία μέρη της ακροβατούν σε νέες ζωές, άλλες στην αλληλεγγύη με το συμπολεμιστή τους, άλλες με την προστασία στα φυλακισμένα πουλιά και άλλες στην λιποταξία και στο ψέμα χάριν ερωτικής αναγκαιότητας που δημιουργεί μια παράνομη σχέση με το τέταρτο μέλος της παρέας την Άννα)].
Τόσο στο “Χρονικό μιας Κυριακής”, όπου έξι σπονδυλωτές ιστορίες δημιουργούν ένα πεδίο ορισμού πάνω κάτω, κοινό, την αναγκαιότητα για επίτευξη της προσμονής έξι διαφορετικών ηρώων.
Τόσο στο “Ρομαντικό Σημείωμα” την προτελευταία του ταινία, όπου τέσσερις συμφοιτητές έχουν κοινό ερωτικό στόχο που δεν είναι άλλος από την ίδια κοπέλα, η οποία θα αναστατώσει τις ζωές τους όταν αυτή θα εμφανιστεί από το πουθενά στις ζωές τους, και με τον ίδιο τρόπο θα τους εγκαταλείψει ολοκληρώνοντας το δράμα που συνεχίστηκε και στην τελευταία του ταινία τη “Σόνια” το 1980, την ίσως σπουδαιότερη ερωτική ταινία που έβγαλε ποτέ το Ελληνικό Σινεμά.

Περισσότερα

Ο Δάσκαλος της κινηματογραφικής κριτικής

Η κινηματογραφική κριτική είναι το πλέον δύσκολο έργο τέχνης, γιατί συνενώνει την συνθηματολογία που είναι η τέχνη και η επιχειρηματολογία που είναι επιστήμη.
Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που είναι αναγκαιότητα για να κατανοήσει κανείς τον παράξενο κόσμο του σινεμά, όχι ως τεχνική, ούτε ως θέαμα, αλλά ως τέχνη και κυρίως ως στοχαστική.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από κινηματογραφικούς κριτικούς, που ακόμα κι αν έχουν γνώσεις για το βάθος, το πλάτος και το ύψος της κινηματογραφικής κριτικής, το εξαφανίζουν στα βάθη του ωκεανού και αναδείχνουν την κάθε λογής αδιάφορη πατάτα από τα blockbusters ως μεγάλη ταινία.
Η πραγματική κινηματογραφική κριτική είναι πολιτισμική παρέμβαση και ανάλυση του έργου του κάθε λογής κινηματογραφιστή, σκηνοθέτη και παραγωγού.
Το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα, βασικά δεν είναι καθόλου θέαμα, είναι δημιουργία που αποθεώνει τη σκέψη. Η 7η τέχνη είναι η επιτομή των τεχνών και η κινηματογραφική κριτική οφείλει να την αναδείχνει ως τέτοια και όχι στην ποπ υποκουλτούρα που δημιουργεί και αναπαράγει τα λούμπεν στοιχεία που θεωρούν την εργασία μέσω πλουτισμού, σαγήνης και κοινωνικής ανάδειξης και όχι πεδίο ταξικής συνειδητοποίησης, διαπάλης και εργαλείο διαβίωσης.

Περισσότερα

Ένας μικρός Δραπέτης μια μεγάλη μακρινή απουσία

Για μας δυο ταινίες είναι χαραγμένες στη μνήμη μας και τις θεωρούμε από τις πλέον σπουδαίες για το σύνολο της Ελληνικής Κινηματογραφίας. Αυτή του 1970 με τον τίτλο η “Ζούγκλα των πόλεων” και ο ” Έρωτας στη Χουρμαδιά” του 1990, όπου ο μεγάλος Αργύρης Μπακιρτζής απέδειξε για μια απ’ τις πολλές συμμετοχές στις ταινίες του μεγάλου Σταύρου Τσιώλη, ότι εκτός από μεγάλη φωνή είναι και ένας σπουδαίος ηθοποιός του Σινεμά.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal