Οι 100 καλύτερες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου μέχρι σήμερα με τα κριτήρια του istos-ch.com

Αυτή η λίστα περιέχει τις 100 ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και άλλες έντεκα που λογίζονται εντός της εν λόγω και παρακάτω λίστας, ανεξαρτήτως αν φαίνονται αναπληρωματικές τους, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν στις παραγωγές του λεγόμενου “Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου” από το 1965 μέχρι το 1995, έχοντας στον πυρήνα των σπουδαιότερων φιλμ αυτά των δεκαετιών του 1980. Το κινηματογραφικό ρεύμα του “Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου”, δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες, εν μέσω της δικτατορίας των συνταγματαρχών την περίοδο 1967-1974, ενώ οι πρώτες του προσπάθειες προϋπήρξαν ως γεγονός ήδη από το 1964, όπου το εμπορικό σινεμά έπαψε να έχει την ρευστότητα που είχε τα προηγούμενα χρόνια εξαιτίας της χρηματοδότησης που είχε από τα λεγόμενα “μυστικά κονδύλια” των μεταπολεμικών και μετεμφυλιακών Κυβερνήσεων, απόρροια του “Σχεδίου Μάρσαλ”, που όμως στέρευε διαρκώς και που είχε κατεύθυνση να αποθεώνει το μεσοαστικό τρόπο ζωής, την σαγήνη και την γκλαμουριά της εποχής της αντιπαροχής και του ονείρου του πλουτισμού. Μια εποχή που τελείωνε νομοτελειακά παντού σε ολόκληρη την υφήλιο, λόγω των αντικειμενικών συνθηκών που την είχαν πλέον ξεπεράσει και κάτω από βάρος της αντιπαράθεση της με το εργατικό λαϊκό κίνημα, αλλά και της αναγκαιότητας του τότε Καπιταλισμού να βρει νέους δρόμους κερδοφορίας. Το αποτέλεσμα ήταν σε πρώτη φάση να παρηκμάσει κι αυτός και σε δεύτερη φάση, να δώσει με βίαιες προθέσεις, αλλά χωρίς όμως τις αναμενόμενες αντιδράσεις, να παραδώσει σαν ώριμο φρούτο, την σκυτάλη στο σπουδαιότερο δημιούργημα της εγχώριας Κινηματογραφικής παραγωγής από καταβολής της σε αυτό του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου.

Περισσότερα

Τα υπέροχα τοπία των σιωπηλών χρωμάτων

Ο Μεγαλέξανδρος του Ελληνικού Κινηματογράφου δεν υπήρξε ουδέποτε ελιτιστής, όσο κι αν ορισμένοι κύκλοι παλαιού ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού(που ετοιμάζεται να βρεθεί ξανά στις οθόνες μας) και το πολιτικό προσωπικό του λεγόμενου “εκσυγχρονισμού” της εποχής τον πολέμησε όσο κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Ο Τεό ήταν μια πρωτοπορία μεγατόνων, που με καταγωγή και ρίζες λαϊκές( ειδικά από την πλευρά της μητέρας του, μιας χωριατοπούλας από το Γαβαλοχώρι Αποκορώνου του νομού Χανίων), που ανέδειξε απ’ την πλευρά των μονίμως ηττημένων το ήθος, την ποιότητα και την μελαγχολία τους και φυσικά τις πανανθρώπινες αξίες που κουβαλούσαν, βγαλμένες από την ίδια την ταξική μπότα της “μετεμφυλιακής” Ελλάδας. Τα γκρίζα τοπία στην ομίχλη και η σιωπή του θιασάρχη της απόλυτης και απέραντης αισθητικής είναι εμποτισμένα μέσα όλες τις τριλογίες του, της ιστορίας, της σιωπής, των συνόρων και της μοντέρνας Ελλάδας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού η άλλη θάλασσα του, τον πήρε στο βυθό της, άφησε το απέραντο κενό και ρίχνοντας τη σκόνη του χρόνου στα μάτια του νεοελληνικού κινηματογραφικού πολιτισμού, κάνοντας τα λιβάδια της Βόρειας Ελλάδας να δακρύζουν και να λυγίζουν με το χαμό του. Όταν τον έθαβαν και πάλι σημειολογικά όλα τα τοπία στη χώρα ήταν βροχερά και θλιμμένα. Ο Τεό ήταν το βλέμμα και απάντηση του σύγχρονου και μοναχικού Οδυσσέα που με το ένα πόδι σκέφτονταν σαν άνθρωπος της ανατολής(κυρίως της Βαλκανικής) και με το άλλο πόδι να είναι μετέωρο και παγωμένο στο χρόνο, να αναζητά ζωτικό χώρο στα ιδανικά της Δύσης, που και η ίδια έχει εδώ και δεκαετίες βίαια είχε απεμπολήσει.

Περισσότερα

O Κινηματογραφιστής της Σόνιας

Ο Τάκης Κανελλόπουλος το 1962 γύρισε μια από τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές και εσκεμμένα ασπρόμαυρες ταινίες τις εποχής τον “Ουρανό” εν όψει και της επετείου των ημερών την 28η του Οκτώβρη, που ουσιαστικά στηρίζεται και σχετίζεται σε πάνω σε αληθινές αφηγήσεις όσων έζησαν την περίοδο από το 1940 – 1944 τη φρίκη του Β’ ΠΠ και ήταν όλες στηριγμένες πάνω και μόνο σε πραγματικά γεγονότα.
Μέχρι το 1980 γυρίζει άλλες έξι ταινίες, όπου δεν παραβλέπεται σε καμία από αυτές η συναισθηματική τοποθέτηση – πινελιά των ηρώων – αντιηρώων του (η ηρωϊδων – αντιηρωίδων του όπως η Σόνια), ειδικά από αυτές που γυρίστηκαν από το 1972 και μετά, όπου το ερωτικό δράμα είναι “πανταχού παρών (και δυστυχώς) τα πάντα πληρών” με όρους προτεσταντικής ηθικής και Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο τιμωρός είναι σε κάθε σημείο παραμονεύοντας στη γωνία και ο κλοιός γίνεται συσφιγκτήρας.
Τόσο στην “Τελευταία Άνοιξη”, [(όπου μια παρέα χωρίζεται από τον Πόλεμο) και τα τρία μέρη της ακροβατούν σε νέες ζωές, άλλες στην αλληλεγγύη με το συμπολεμιστή τους, άλλες με την προστασία στα φυλακισμένα πουλιά και άλλες στην λιποταξία και στο ψέμα χάριν ερωτικής αναγκαιότητας που δημιουργεί μια παράνομη σχέση με το τέταρτο μέλος της παρέας την Άννα)].
Τόσο στο “Χρονικό μιας Κυριακής”, όπου έξι σπονδυλωτές ιστορίες δημιουργούν ένα πεδίο ορισμού πάνω κάτω, κοινό, την αναγκαιότητα για επίτευξη της προσμονής έξι διαφορετικών ηρώων.
Τόσο στο “Ρομαντικό Σημείωμα” την προτελευταία του ταινία, όπου τέσσερις συμφοιτητές έχουν κοινό ερωτικό στόχο που δεν είναι άλλος από την ίδια κοπέλα, η οποία θα αναστατώσει τις ζωές τους όταν αυτή θα εμφανιστεί από το πουθενά στις ζωές τους, και με τον ίδιο τρόπο θα τους εγκαταλείψει ολοκληρώνοντας το δράμα που συνεχίστηκε και στην τελευταία του ταινία τη “Σόνια” το 1980, την ίσως σπουδαιότερη ερωτική ταινία που έβγαλε ποτέ το Ελληνικό Σινεμά.

Περισσότερα

Ο Δάσκαλος της κινηματογραφικής κριτικής

Η κινηματογραφική κριτική είναι το πλέον δύσκολο έργο τέχνης, γιατί συνενώνει την συνθηματολογία που είναι η τέχνη και η επιχειρηματολογία που είναι επιστήμη.
Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που είναι αναγκαιότητα για να κατανοήσει κανείς τον παράξενο κόσμο του σινεμά, όχι ως τεχνική, ούτε ως θέαμα, αλλά ως τέχνη και κυρίως ως στοχαστική.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από κινηματογραφικούς κριτικούς, που ακόμα κι αν έχουν γνώσεις για το βάθος, το πλάτος και το ύψος της κινηματογραφικής κριτικής, το εξαφανίζουν στα βάθη του ωκεανού και αναδείχνουν την κάθε λογής αδιάφορη πατάτα από τα blockbusters ως μεγάλη ταινία.
Η πραγματική κινηματογραφική κριτική είναι πολιτισμική παρέμβαση και ανάλυση του έργου του κάθε λογής κινηματογραφιστή, σκηνοθέτη και παραγωγού.
Το σινεμά δεν είναι μόνο θέαμα, βασικά δεν είναι καθόλου θέαμα, είναι δημιουργία που αποθεώνει τη σκέψη. Η 7η τέχνη είναι η επιτομή των τεχνών και η κινηματογραφική κριτική οφείλει να την αναδείχνει ως τέτοια και όχι στην ποπ υποκουλτούρα που δημιουργεί και αναπαράγει τα λούμπεν στοιχεία που θεωρούν την εργασία μέσω πλουτισμού, σαγήνης και κοινωνικής ανάδειξης και όχι πεδίο ταξικής συνειδητοποίησης, διαπάλης και εργαλείο διαβίωσης.

Περισσότερα

Ένας μικρός Δραπέτης μια μεγάλη μακρινή απουσία

Για μας δυο ταινίες είναι χαραγμένες στη μνήμη μας και τις θεωρούμε από τις πλέον σπουδαίες για το σύνολο της Ελληνικής Κινηματογραφίας. Αυτή του 1970 με τον τίτλο η “Ζούγκλα των πόλεων” και ο ” Έρωτας στη Χουρμαδιά” του 1990, όπου ο μεγάλος Αργύρης Μπακιρτζής απέδειξε για μια απ’ τις πολλές συμμετοχές στις ταινίες του μεγάλου Σταύρου Τσιώλη, ότι εκτός από μεγάλη φωνή είναι και ένας σπουδαίος ηθοποιός του Σινεμά.

Περισσότερα
Μέγεθος γραμματοσειράς