istosch eFanzine

istoschPORTAL [data &technologies lab]

Νέος Ελληνικός Κινηματογράφος

CinemaΤέχνες-Πολιτισμός

Τα υπέροχα τοπία των σιωπηλών χρωμάτων

Πέρασαν έντεκα Χρόνια από το Θάνατο του Μέγιστου Θεόδωρου Αγγελόπουλου και μας φαίνεται σαν χτες. Έβρεχε καταρρακτωδώς και καθόμασταν στο εσωτερικό του παλιού μας αυτοκινήτου ενός xsara του 1998 και κλαίγαμε πάνω στο τιμόνι, λες και έφυγε ένας δικός μας άνθρωπος με λυγμούς και με ένα γιατί τώρα;;;
Η αλήθεια ήταν ότι έφυγε ένας δικός μας άνθρωπος, από αυτούς που πήγε τις σκέψεις, τους συλλογισμούς, τους προβληματισμούς και τους πόθους της καλύτερης ποιότητας αυτής της χώρας από μια άλλη γενιά ως χαμένη ευκαιρία, για να την πάει σε ένα άλλο επίπεδο και σε μια βαθιά μελαγχολία που ήταν γκρίζα όπως τα τοπία του, επειδή κόλλησε στα λασπόνερα και στους βάλτους της σωστής πλευράς της ιστορίας.
Που θα μπορούσε να είναι καλύτερη σε όλα τα επίπεδα, αλλά κατάληξε να είναι χώρος και μια αποικία σε ενδιάμεση εξαρτημένη θέση που πουλάει το τομάρι της με όρους αρχαιολατρείας, αλλά πλέον είναι μια ξεχασμένη και χωρίς καμία προοπτική. Είναι ένας χώρος που άγεται και φέρεται στις ορέξεις των βιαστών της, μια περιοχή που μοιάζει με ένα σώμα που είναι διαρκώς στην εντατική περιμένοντας το επόμενο ανέλπιστο αδιέξοδο.
Αυτά κατέγραφε ο μεγάλος Τεό και γι αυτό το λόγο δεν είναι κοντά μας εδώ και έντεκα χρόνια, ο Τεό που λείπει και θα λείπει για πολλά χρόνια, ο στοχαστής, ο ποιητής, ο αναλυτής της εικόνας, μέσα από τις ιστορικές του πινελιές και μέσα από τις τριλογίες του.
Αυτές που μέσα από το Σεφερικό τους τοπίο, το γκρίζο και ταυτόχρονα αμυδρά χρωματιστό, αποθέωσε την Ελλάδα που αγαπήσαμε, την Ελλάδα που αποτυπώθηκε στο αντάρτικο τραγούδι, “στα άρματα”, με τον στίχο “Θέλουμε ελεύθερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά”.
Πέρασαν 11 χρόνια και μοιάζει σα να ήταν μόλις πριν λίγο, ούτε καν χτες, 11 χρόνια χωρίς τον Τεό, όμως τότε ήταν μια άλλη χώρα που την προετοίμαζαν για χώρο και ο Τεό προειδοποιούσε με τη μηχανή του, τραβώντας σιωπηλά τα πάθη της, σαν άλλος στωικός Φιλόσοφος.

Read More
Cinema

Ο Ηνίοχος του Νέου Ελληνικού Σινεμά

Αν και σκηνοθέτησε μονάχα τρεις Κινηματογραφικές ταινίες, εμπεριέχεται μέσα στους δέκα σπουδαιότερους κινηματογραφιστές – δημιουργούς του είδους για τη χώρα μας και φυσικά μια εξ αυτών αποτελεί μια από τις δέκα σπουδαιότερες Ελληνικές Ταινίες όλων των εποχών, η οποία βρίσκεται σε κάποιους καταλόγους, μέσα στις 500 σπουδαιότερες του Παγκόσμιου Κινηματογράφου.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο τεράστιος Αλέξης Δαμιανός είχε παρασημοφορηθεί ονομαστικά, με τα δύο καθόλα τιμητικά επίθετα από τους ίδιους τους συναδέλφους του κι όταν οι ομότεχνοι του τον αποκαλούν “ποιητή της εικόνας” η “εμπνευστή του λαϊκού Κινηματογράφου” στη χώρα μας, κάτι σημαίνει.
Ο Αλέξης Δαμιανός γεννήθηκε την 21η του Γενάρη του 1921 στην Αθήνα και “αποδήμησε εις Κύριον” μια μέρα σαν και σήμερα στις 4 του Μάη του 2006, στην εποχή που λάτρεψε όσο κανείς άλλος την Άνοιξη, αφού σε κάθε μια από τις ταινίες του η αδημονία του, δηλαδή η ανησυχία της αναμονής για κάτι καλύτερο, πανανθρώπινο και αλληλέγγυο είναι βαθιά αποτυπωμένη, τόσο στα καρέ της εικόνας του, που είναι για σεμινάρια, όσο και στους λιτούς και απέριττους διαλόγους, που ήταν σήμα κατατεθέν του Νέου Ελληνικού Σινεμά.
Ο Αλέξης Δαμιανός συγκαταλέγεται μέσα στη δεκάδα των σπουδαιότερων Ελλήνων Κινηματογραφιστών όλων των εποχών, όπου δίπλα του βρίσκεται το enfant gâté του Ελληνικού Σινεμά, αυτού που αναγνωρίζεται τόσο στο εσωτερικό της επικράτειας, όσο και στα διεθνή Κινηματογραφικά δρώμενα.
Ανάμεσα στους Κορυφαίους των Κορυφαίων όπως, οι Θόδωρος Αγγελόπουλος, Μιχάλης Κακογιάννης, Νίκος Κούνδουρος, Παντελής Βούλγαρης, Γιώργος Τζαβέλας, Ορέστης Λάσκος, Δήμος Αβδελιώδης, Τάκης Κανελλόπουλος, Σταύρος Τορνές, στρογγυλοκάθεται αυτό το τοτέμ του Λαϊκού και Σύγχρονου πολιτισμού.

Read More
CinemaRadio Collectiva TeamRCT Radio Collectiva Team

Οι 100 καλύτερες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου μέχρι σήμερα με τα κριτήρια του istos-ch.com

Αυτή η λίστα περιέχει τις 100 ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και άλλες έντεκα που λογίζονται εντός της εν λόγω και παρακάτω λίστας, ανεξαρτήτως αν φαίνονται αναπληρωματικές τους, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν στις παραγωγές του λεγόμενου “Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου” από το 1965 μέχρι το 1995, έχοντας στον πυρήνα των σπουδαιότερων φιλμ αυτά των δεκαετιών του 1980. Το κινηματογραφικό ρεύμα του “Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου”, δημιουργήθηκε και αναπτύχθηκε κάτω από αντίξοες συνθήκες, εν μέσω της δικτατορίας των συνταγματαρχών την περίοδο 1967-1974, ενώ οι πρώτες του προσπάθειες προϋπήρξαν ως γεγονός ήδη από το 1964, όπου το εμπορικό σινεμά έπαψε να έχει την ρευστότητα που είχε τα προηγούμενα χρόνια εξαιτίας της χρηματοδότησης που είχε από τα λεγόμενα “μυστικά κονδύλια” των μεταπολεμικών και μετεμφυλιακών Κυβερνήσεων, απόρροια του “Σχεδίου Μάρσαλ”, που όμως στέρευε διαρκώς και που είχε κατεύθυνση να αποθεώνει το μεσοαστικό τρόπο ζωής, την σαγήνη και την γκλαμουριά της εποχής της αντιπαροχής και του ονείρου του πλουτισμού. Μια εποχή που τελείωνε νομοτελειακά παντού σε ολόκληρη την υφήλιο, λόγω των αντικειμενικών συνθηκών που την είχαν πλέον ξεπεράσει και κάτω από βάρος της αντιπαράθεση της με το εργατικό λαϊκό κίνημα, αλλά και της αναγκαιότητας του τότε Καπιταλισμού να βρει νέους δρόμους κερδοφορίας. Το αποτέλεσμα ήταν σε πρώτη φάση να παρηκμάσει κι αυτός και σε δεύτερη φάση, να δώσει με βίαιες προθέσεις, αλλά χωρίς όμως τις αναμενόμενες αντιδράσεις, να παραδώσει σαν ώριμο φρούτο, την σκυτάλη στο σπουδαιότερο δημιούργημα της εγχώριας Κινηματογραφικής παραγωγής από καταβολής της σε αυτό του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου.

Read More
Cinema

O Κινηματογραφιστής της Σόνιας

Ο Τάκης Κανελλόπουλος το 1962 γύρισε μια από τις πιο σπουδαίες αντιπολεμικές και εσκεμμένα ασπρόμαυρες ταινίες τις εποχής τον “Ουρανό” εν όψει και της επετείου των ημερών την 28η του Οκτώβρη, που ουσιαστικά στηρίζεται και σχετίζεται σε πάνω σε αληθινές αφηγήσεις όσων έζησαν την περίοδο από το 1940 – 1944 τη φρίκη του Β’ ΠΠ και ήταν όλες στηριγμένες πάνω και μόνο σε πραγματικά γεγονότα.
Μέχρι το 1980 γυρίζει άλλες έξι ταινίες, όπου δεν παραβλέπεται σε καμία από αυτές η συναισθηματική τοποθέτηση – πινελιά των ηρώων – αντιηρώων του (η ηρωϊδων – αντιηρωίδων του όπως η Σόνια), ειδικά από αυτές που γυρίστηκαν από το 1972 και μετά, όπου το ερωτικό δράμα είναι “πανταχού παρών (και δυστυχώς) τα πάντα πληρών” με όρους προτεσταντικής ηθικής και Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο τιμωρός είναι σε κάθε σημείο παραμονεύοντας στη γωνία και ο κλοιός γίνεται συσφιγκτήρας.
Τόσο στην “Τελευταία Άνοιξη”, [(όπου μια παρέα χωρίζεται από τον Πόλεμο) και τα τρία μέρη της ακροβατούν σε νέες ζωές, άλλες στην αλληλεγγύη με το συμπολεμιστή τους, άλλες με την προστασία στα φυλακισμένα πουλιά και άλλες στην λιποταξία και στο ψέμα χάριν ερωτικής αναγκαιότητας που δημιουργεί μια παράνομη σχέση με το τέταρτο μέλος της παρέας την Άννα)].
Τόσο στο “Χρονικό μιας Κυριακής”, όπου έξι σπονδυλωτές ιστορίες δημιουργούν ένα πεδίο ορισμού πάνω κάτω, κοινό, την αναγκαιότητα για επίτευξη της προσμονής έξι διαφορετικών ηρώων.
Τόσο στο “Ρομαντικό Σημείωμα” την προτελευταία του ταινία, όπου τέσσερις συμφοιτητές έχουν κοινό ερωτικό στόχο που δεν είναι άλλος από την ίδια κοπέλα, η οποία θα αναστατώσει τις ζωές τους όταν αυτή θα εμφανιστεί από το πουθενά στις ζωές τους, και με τον ίδιο τρόπο θα τους εγκαταλείψει ολοκληρώνοντας το δράμα που συνεχίστηκε και στην τελευταία του ταινία τη “Σόνια” το 1980, την ίσως σπουδαιότερη ερωτική ταινία που έβγαλε ποτέ το Ελληνικό Σινεμά.

Read More
Cinema

Ο Δάσκαλος της κινηματογραφικής κριτικής

Η κινηματογραφική κριτική είναι το πλέον δύσκολο έργο τέχνης, γιατί συνενώνει την συνθηματολογία που είναι η τέχνη και η επιχειρηματολογία που είναι επιστήμη. Είναι ένα απαραίτητο εργαλείο που είναι αναγκαιότητα για να κατανοήσει κανείς τον παράξενο κόσμο του σινεμά, όχι ως τεχνική, ούτε ως θέαμα, αλλά ως τέχνη και κυρίως ως στοχαστική.
Σήμερα έχουμε γεμίσει από κινηματογραφικούς κριτικούς, που ακόμα κι αν έχουν γνώσεις για το βάθος, το πλάτος και το ύψος της κινηματογραφικής κριτικής, το εξαφανίζουν στα βάθη του ωκεανού και αναδείχνουν την κάθε λογής αδιάφορη πατάτα από τα blockbusters ως μεγάλη ταινία και ο λόγος δεν είναι μόνο βιοποριστικός, αλλά καθαρά και κυρίως, αν όχι μόνο ιδεολογικός, μιας και είναι βαθιά στρατευμένοι, “με την σωστή πλευρά της ιστορίας”.

Read More
Translate »
istosch eFanzine

istosch eFanzine