Η “Ερημη Χώρα” του Αχμάντ Μπαχραμί
Πριν ακριβώς δύο χρόνια, ένας πρωτοεμφανιζόμενος και σπουδαίος μαθητής του μεγάλου Κιαροστάμι, ο Αχμάντ Μπαχραμί αποφάσισε και φρόντισε να κάνει το παραπάνω μεγάλο, καθώς και πρώτο βήμα του.
Απ’ ότι φαίνεται για το παραπάνω γεγονός προετοιμάστηκε κατάλληλα, ούτως ώστε να πάρει το βάπτισμα του πυρός την ω΄ρα που έπρεπε και γυρίσει ένα αριστούργημα που σε καθηλώνει την πιο ευοίωνη στιγμή. Προσπάθησε και πρόταξε με ένα “υποδόριο” και βαθύτατο προβληματισμό και με μια μάλλον στενάχωρη και βαθιά μελαγχολική υπόθεση, να γυρίσει το φιλμ με τα ερωτηματικά του σήμερα, που αφορούν την ταξική δομή της κάθε λογής και πάσης φύσης Καπιταλιστική κοινωνία και το Ιράν είναι τέτοια.
Με τον τρόπο αυτό ο φέρελπις Αχμάντ Μπαχραμί, όχι μόνο γυρίζει μια εξαιρετική δραματική ταινία, αλλά πραγματοποιεί ένα σύγχρονο δραματικό κινηματογραφικό ποίημα. Γυρίζει μια από τις σπουδαιότερες ταινίες της δεκαετίας του 2020, στα τέλη εκείνης της χρονιάς και έμμεσο SARS-COV2, για την εργατική τάξη της χώρας του που ακόμα και τώρα που μιλάμε πάσχει από άμβλυνση της ταξικής συνείδησης της, αλλά και στην σταδιακή μετατροπή των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας του, σε μια χώρα υπηρεσιών, παραγωγής, εμπορίας και εξαγωγής κεφαλαίων που θα παράγουν το ικανό ποσοστό κέρδους μέσα από παρασιτικές διαδικασίες, οδηγώντας την Ιρανική ασθμαινόμενη ατμομηχανή και αστική τάξη της χώρας, στο μονοπωλιακό στάδιο, σε μια θέση μάλλον πάνω από την ενδιάμεση, αλλά μάλλον εξαρτημένη, τόσο από την Δύση, όσο και από την Ανατολή.
Να υπενθυμίσουμε ξανά εδώ πέρα, ότι οι διαδικασίες αυτές, είναι το βίαιο κι επιθετικό αποτέλεσμα του Αγγλοσαξονικού κεφαλαιοκρατικό συστήματος απορρόφησης πόρων και πρώτων υλών από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και που δίδαξε βιαίως παντού σε ολόκληρη την υφήλιο, με πρώτη την Ολλανδία για να την καταληστέψει προς όφελος του.
Παρότι μαθητής του μεγάλου Κιαροστάμι, υπεισέρχεται αντικειμενικά σε ξένα για το Ιράν κινηματογραφικά μονοπάτια και καρέ, που παραπέμπουν στον μεγάλο Ούγγρο ποιητή του Σινεμά Μπέλα Ταρ, αν όχι στον δικό μας Αγγελόπουλο και πιο επακρώς στον μεγάλο Ταρκόφσκι και τον μαθητή του Σουκούροφ.