O Δημιουργός του nuevo tango
Ο Άστορ Πιατσόλα κατά κάποιο τρόπο, συγχώνευσε, η μάλλον πραγματοποίησε μια εξόχως αντιφατική σύμφυση του κλασσικού ήχου του Αργεντίνικου tango δηλαδή της milonga και του vals criollo (δηλαδή του Βαλς των Κρεολών, που δεν ήταν κάτι άλλο από τους Ισπανούς που είχαν γεννηθεί στη Λατινική Αμερική), που όμως διαφοροποιούνταν από το Ευρωπαϊκό tango, στα δύο παραπάνω στοιχεία, στο ηχόχρωμα, στο πάθος του και κυρίως στην ταξική του προέλευση από τα φτωχά λαϊκά στρώματα.
Το Αργεντίνικο tango σε αντίθεση με το Ευρωπαϊκό, ήταν ο λαϊκός χορός της Αργεντινής και το έδαφος τα νέα μουσικά στοιχεία που ο Πιατσόλα επέβαλε μέσω του nuevo tango, ήταν γόνιμα στο να απορροφηθούν άμεσα κάνοντας το παλιό Αργεντίνικο tango.
Ο Άστορ Πιατσόλα, με τρόπο χειρουργικό και χωρίς να πειράξει το ύφος και το ρυθμό του Αργεντίνικου tango, πραγματοποίησε μια επιλεκτική έγχυση JAZZ αυτοσχεδιασμού, κλασσικών ρυθμών και ηχοχρωμάτων στο Αργεντίνικο tango, με αποτέλεσμα να αναδυθεί, ως μια καινοτομία που αναγνωρίστηκε μαζικά πολύ μετά το θάνατο του μεγάλου και παγκόσμιας εμβέλειας μουσικού.