100 Χρόνια από τη γέννηση του μέντορα της καρδιάς μας

Πέραν του γεγονότος ότι σήμερα στην πόλη μας έχουμε Αργία λόγω της πολιούχου των Εισοδίων της Θεοτόκου, σε οικογενειακό επιπέδο είχαμε την συμπλήρωση 100 Χρόνων από τη γέννηση του αγαπημένου μας Θείου(που μας μεγάλωσε σαν Πατέρας, αλλά και καλύτερα).
Ένας άνθρωπος σοφός, στοχαστής και πάνω από όλα ζεστός και προσηνής, ανθρωπιστής ΚΥΡΙΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ μαζί.
Έφυγε στα χέρια μας στις 7.7.2005, μετά από χρόνια διαπάλη με το Εγκεφαλικό Επεισόδιο που του είχε προξενήσει η κολπική μαρμαρυγή και ο διαβήτης τύπου Β΄το Μάρτη του 2000 στο παλαιό Νοσοκομείο Χανίων.
Ο Γιώργης Σπαντιδάκης ήταν ένα σχολείο ανθρωπιάς από μόνο του, ένα τέρας ευφυΐας, ένας άνθρωπος του Δικαίου, πολυγραφότατος και ο σπουδαιότερος Οικονομολόγος – Λογιστής Γ’ Κατηγορίας που πέρασε ποτέ από την πόλη των Χανίων, όπου επέλεξε να ζει, ένα κεφάλαιο από αυτά που άνηκαν ιδεολογικά στην κατηγορία του μεταβλητού κεφαλαίου(εργατική τάξη), από αυτά που όλη την ώρα τον παρακαλούσαν για να πάρει δουλειές, αλλά αυτός έδινε τόπο στα νιάτα, με το μότο, “υπάρχουν τόσοι άνεργοι νεότεροι συνάδελφοι, αυτούς να προσλαμβάνετε, πρέπει να ζήσουν κι αυτοί”, αυτός που ανέλαβε το ρόλο του πατέρα μας, ανεξάρτητα αν ήταν πρώτος μας Θείος, ήταν η ανδρική πατρική φιγούρα που έχει ανάγκη ένα αγόρι που μεγάλωσε με όλη του την αγάπη, προς το σόι της μητέρας του, που ήταν και ο βασικός του οικογενειακός περίγυρος και κύκλος, ο Θείος μας ήταν το απόλυτο υπόστρωμα ηθικής και αξιοπρέπειας, αντικαθιστούσε κάθε πατρική φυσιογνωμία εκθετικά κατά πολλές φορές, ήταν τα φτερά, ο νους και ο φύλακας άγγελος μας, ως πατέρας, γιατί γονιός δεν είναι αυτός που γεννάει, αλλά αυτός που μεγαλώνει ένα παιδί, αφήνοντας πίσω κάθε του ανάγκη, αν όχι την ίδια του τη ζωή.
Από το Ζουρίδι, στα Χανιά κι από εκεί στην Κέρκυρα, στη Φλώρινα και μετά Θεσσαλονίκη και ξανά Κρήτη, όπου εργάστηκε ως Οικονομολόγος και Λογιστής Γ΄ Κατηγορίας, σε μεγάλες Εταιρείες.
Ο Θείος μας δεν ήταν απλά ένας Θείος, ήταν Πατέρας, αλλά πάνω απ΄ όλα ένας μεγάλος δάσκαλος, στη μουσική, στον κινηματογράφο, στο εξωσχολικό διάβασμα και στη μελέτη των κλασσικών του Μ.Λ.
Τα σκοτεινά χρόνια της Κατοχής, την κοπάνησε από τα Κάτεργα της Γεωργιούπολης, 2 φορές πήδηξε από το Καμιόνι που θα τον οδηγούσε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, ήταν μέλος της Εθνικής Αλληλεγγύης ως παιδί εκείνη τη εποχή, βοηθώντας και μεταφέροντας τρόφιμα και φυσικά ρουχισμό σε αγωνιστές.
Ήταν άριστος μαθητής στην Εμπορική Σχολή, αλλά για λόγους οικονομικής δυσπραγίας δεν σπούδασε την Ανωτάτη Εμπορική, γιατί ήταν αδύνατον να ταξιδέψει τότε στην Πρωτεύουσα.
Όταν τελείωσε η Κατοχή στην Κρήτη το 1945 και οι Άγγλοι είχαν στις διαταγές τους τους Γερμανούς για να κυνηγάνε Κομμουνιστές, πάλι κυνηγήθηκε από ντόπιους και ξένους όπως μεγάλη μερίδα νέων της εποχής, ειδικά στην Κρήτη, για να μην στρατολογηθούν στο ΔΣΕ.
Το 1952, όπως πολλοί Κρήτες Ελασίτες, στρατολογείται για τη θητεία του και επειδή είχε πτυχίο στα οικονομικά γίνεται ΔΕΑ Οικονομικού με δυσμένεια στη Φλώρινα, όπου και έσωζε και τροφοδοτούσε, έκρυβε και βοηθούσε κόσμο που το σύστημα, στη λεγόμενη επιτηρούμενη ζώνη είχε στο στόχαστρο.
Έκανε μεγαλύτερη Θητεία, καταλήγοντας στη Θεσσαλονίκη τη θητεία του το 1956.
Παρότι Αρραβωνιασμένος, δεν προχωράει σε γάμο και φεύγει από τη Θεσσαλονίκη εξαιτίας μιας παρεξήγησης και μιας διαβολής που ήταν μια καλοστημένη παγίδα από πρώην συνάδελφο του.
Πολλά χρόνια μετά η αγαπημένη του Μαρία τον Αναζήτησε, αλλά δεν ήθελε να της αναλύσει τα γεγονότα, για να μη μισήσουν τα παιδιά της τον Πατέρα τους, αυτόν που διέβαλε ψευδώς τη Μαρία.
Καθ΄όλη την παιδική μας ηλικία, είχαμε την ευκαιρία να είμαστε μαζί του στις παρέες του, κάτι παλικάρια από εδώ μέχρΙ το Βόρειο Σέλας, Μακρονησιώτες, ανοιχτές βιβλιοθήκες.
Με αυτόν ταξιδέψαμε στην πρώην ΕΣΣΔ, εξαιτίας του μάθαμε να διαβάζουμε Γκόργκι, να βλέπουμε Αϊζενστάιν και Ταρκόφσκι, να έχουμε διαβάσει τους Κλασσικούς και το Κεφάλαιο, όπως το κατανοούσαμε στην εφηβεία.
Ήταν αυτός που όταν η λαίλαπα της κυβέρνησης Σημίτη έβαζε τον κόσμο να παίζει στα χρηματιστήρια παίρνοντας δάνεια, να πούμε 6 μήνες νωρίτερα, απ΄τα μικρόφωνα να μην παίρνουν δάνεια γιατί σύντομα θα σκάσει η φούσκα και θα χάσουν τα πάντα.
Αν πραγματικά ήθελε θα είχαμε οικοδομικά τετράγωνα όλοι, αλλά τέτοια χρήματα δεν τα ήθελε, θεωρούσε το χρηματιστήριο κλοπή.
Το μεγάλο αυτό σχολείο, εκείνης της υπέροχης γενιάς που εκπροσωπούσε ο εν λόγω έφυγε νωρίς και τώρα έχει δίπλα του τον αδελφό του και τις δύο αγαπημένες του αδελφές στο πλάι του, καθότι η μητέρα μας φρόντισε να τον επισκευθεί τις προάλλες για να γιορτάσουν τα 100 χρόνια από τη γέννηση του εκεί πάνω.
Αυτή η γενιά, που σήμερα δεν είναι στη συντριπτική της πλειοψηφία εδώ είναι δύσκολο να μας φωτίσει για τις πλευρές του χθες που τα σκοτάδια προσπαθούν να ξαναγράψουν στα μέτρα τους, ωστόσο όσοι είμαστε η συνέχεια τους, μάλλον οφείλουμε να συνεχίσουμε την μεταλαμπάδευση της αλήθειας, που σήμερα οι νεότερες γενιές δεν ξέρουν ποια είναι και τα τρολλ vloggers στα κάθε λογής γιου τιούμπια διαστρευλώνουν μεθοδικά.
Με όλη μας την αγάπη τιμάμε τα 100 Χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένε μας Θείε Γιώργη.

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου

Διαφήμιση Εξωτερικού συνδέσμου