Ο κινηματογραφικός Αυτοκράτορας των απόλυτων αισθήσεων
Ο Ναγκίσα ήταν ένα κινηματογραφικό αστέρι, που έγραφε σενάρια και ζωγράφιζε καρέ-καρέ τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας του, μιας χώρας που έχασε την ταυτότητα της, μέσα από τις βίαιες και τελετουργικά ανέξοδες και αδιέξοδες παραδόσεις.
Έψαχνε απεγνωσμένα για το φως στις πρώην πόλεις του έρωτα και τις ελπίδας, σε μια χώρα γεμάτη από τα Ταμπού του ξεπερασμένου από την ιστορία και δια της βίας Σιντοϊσμού. Παρότι συναντούσε μια σκληρή, ανέραστη και απόκοσμη πραγματικότητα, όπου η κατανάλωση μετά το 1975, έγινε μια αντικαταθλιπτική συνήθεια, που γεννήθηκε για να απλώσει η λήθη και τη λησμονιά, οι Κινηματογραφικοί του συνειρμοί απέδειχναν, ότι και πριν το 1945, η Ιαπωνία ήταν ένας συμβιβασμός από σεξουαλικά καταπιεσμένες φυσιογνωμίες που έτρωγαν τις σάρκες τους σε κάθε διαπροσωπική ήττα σε ένα χαρακίρι, ούτως ώστε να μην μετατραπεί σε Θάνατο δια του απαγχονισμού.
Αυτή τη σκοτεινή εικόνα της ομίχλης που κάλυψε ολόκληρη την πατρίδα του δια της σιωπής, αποκάλυψε ο Όσιμα, το αγόρι
που ενηλικιώθηκε και έγινε ο κινητήριος μοχλός και ο άνθρωπος που άφησε τη διαθήκη του στον κινηματογράφο, ως παρακαταθήκη στους Ιάπωνες που ακόμα και σήμερα 10 χρόνια μετά το Θάνατο του, ονειρεύονται Αυτοκρατορίες, τουλάχιστον κάποιοι από αυτούς.