Η Σκοτεινή κορδέλα της Προτεσταντικής Ηθικής, είναι άσπιλη και αμόλυντη

Στην ταινία του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ΧΑΙΝΕΚΕ, η οποία είναι μια καταγραφή αναμνήσεων ενός ηλικιωμένου όταν ήταν παιδί. Ένας σκληρός πάστορας αναλαμβάνει μαθήματα εκμάθησης της θρησκείας και κυρίως της ηθικής, αλλά και της συνείδησης, καθώς και της αίσθησης δικαίου στα έφηβα παιδιά του. Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί μία ένοχη συνείδηση σε αυτής τις ηλικίες που θα στιγματίζουν την υπόλοιπη ζωή τους με αποτέλεσμα, αυτή η διαπαιδαγώγηση να τους ακολουθεί εσαεί. Οι “ανώδυνες”, αλλά και μικρές ακόμα και σκηνοθετημένες παραβάσεις διέπονται άμεσων και σκληρών αντοποίνων με κατακεραυνώση των νέων να μοιάζει με ιερά εξέταση. Τα αναγκάζει να φορούν λευκές κορδέλες ως υπενθύμιση της αθωότητας και της αγνότητας από τις οποίες έχουν παραστρατήσει και αποστατήσει και η επόμενη φορά θα αποτελέσει κόλαφο. Όλα αυτά πραγματοποιούνται την περίοδο του Α΄ΠΠ και αναδείχνουν σε μεγάλο βαθμό την διαπαιδαγώγηση της πιτσιρικαρίας εκείνης της εποχής από την θρησκευτική ιντελιγκέντσια, μέσα από τις πλοκές που πραγματοποιούνται με επίκεντρο και ανάμεσα σε έναν Πάστορα, ένα Βαρόνο και ένα δάσκαλο δικαιώνοντας τον πρώτο ως πνευματική εξουσία που μεταλαμπαδεύει τη σκληρότητα στα υπό διαμόρφωση παιδιά. Παιδία που θα μεγαλώσουν και που δυστυχώς σε μερικά χρόνια θα γίνουν οι χωρίς έλεος σατράπηδες ανώτεροι αξιωματικοί των waffen ss, όπου η κτηνωδία τους είναι ακόμα άξια μελέτης και που σε ένα ορισμένο βαθμό εκφράζει την Γερμανική εξωτερική και οικονομική πολιτική μέσω του φιλελευθερισμού σήμερα.

Περισσότερα

Τα υπέροχα τοπία των σιωπηλών χρωμμάτων

Ο Μεγαλέξανδρος του Ελληνικού Κινηματογράφου δεν υπήρξε ουδέποτε ελιτιστής, όσο κι αν ορισμένοι κύκλοι παλαιού ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού(που ετοιμάζεται να βρεθεί ξανά στις οθόνες μας) και το πολιτικό προσωπικό του λεγόμενου “εκσυγχρονισμού” της εποχής τον πολέμησε όσο κανέναν άλλο καλλιτέχνη. Ο Τεό ήταν μια πρωτοπορία μεγατόνων, που με καταγωγή και ρίζες λαϊκές( ειδικά από την πλευρά της μητέρας του, μιας χωριατοπούλας από το Γαβαλοχώρι Αποκορώνου του νομού Χανίων), που ανέδειξε απ’ την πλευρά των μονίμως ηττημένων το ήθος, την ποιότητα και την μελαγχολία τους και φυσικά τις πανανθρώπινες αξίες που κουβαλούσαν, βγαλμένες από την ίδια την ταξική μπότα της “μετεμφυλιακής” Ελλάδας. Τα γκρίζα τοπία στην ομίχλη και η σιωπή του θιασάρχη της απόλυτης και απέραντης αισθητικής είναι εμποτισμένα μέσα όλες τις τριλογίες του, της ιστορίας, της σιωπής, των συνόρων και της μοντέρνας Ελλάδας που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, αφού η άλλη θάλασσα του, τον πήρε στο βυθό της, άφησε το απέραντο κενό και ρίχνοντας τη σκόνη του χρόνου στα μάτια του νεοελληνικού κινηματογραφικού πολιτισμού, κάνοντας τα λιβάδια της Βόρειας Ελλάδας να δακρύζουν και να λυγίζουν με το χαμό του. Όταν τον έθαβαν και πάλι σημειολογικά όλα τα τοπία στη χώρα ήταν βροχερά και θλιμμένα. Ο Τεό ήταν το βλέμμα και απάντηση του σύγχρονου και μοναχικού Οδυσσέα που με το ένα πόδι σκέφτονταν σαν άνθρωπος της ανατολής(κυρίως της Βαλκανικής) και με το άλλο πόδι να είναι μετέωρο και παγωμένο στο χρόνο, να αναζητά ζωτικό χώρο στα ιδανικά της Δύσης, που και η ίδια έχει εδώ και δεκαετίες βίαια είχε απεμπολήσει.

Περισσότερα

Ο κινηματογραφικός Αυτοκράτορας των αισθήσεων

Ένα κινηματογραφικό αστέρι που έγραφε σενάρια και ζωγράφιζε καρέ-καρέ τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας του. Έψαχνε απεγνωσμένα για το φως στις πρώην πόλεις του έρωτα και τις ελπίδας. Όμως συναντούσε μια σκληρή, ανέραστη και απόκοσμη πραγματικότητα όπου η κατανάλωση είναι μια αντικαταθλιπτική συνήθεια που γεννήθηκε για να απλώσει η λήθη και η λησμονιά. Αυτή τη σκοτεινή εικόνα της ομίχλης που κάλυψε ολόκληρη την πατρίδα του, είναι παντού σε κάθε φιλμ κι εκεί που έψαχνε τις πόλεις του έρωτα και του φωτός σε ένα λαμπρό μέλλον το 1959, καταλήγει στην “Ταφή του Ήλιου”, στην σταθερή, μόνιμη και χωρίς τέλος παγερή και ομιχλώδη Νύχτα που άπλωσε τα πλοκάμια της στην Ιαπωνία. Ο έρωτας και τα χαρισματικά του συναισθήματα, μετατρέπονται σε μια χωρίς όρια λατρεία της σάρκας που ποτέ δεν αυτοϊκανοποποιεί τις αναγκαιότητες της, φτάνοντας στα όρια της λατρείας και του φετιχισμού της ολοένα και αυξανόμενης και αχόρταγης βίας, που ιστορικά εκπορεύεται από την προπολεμική και ακόμα πιο προγενέστερη Φεουδαρχική Ιαπωνία. Εκεί ο Ναγκίσα Όσιμα δίνει ρεσιτάλ, καταγράφοντας τις ιστορικά ξεπερασμένες και εμμονικά διανθισμένες συνήθειες τις παραπαίουσας Αυτοκρατορικής Φεουδαρχίας που παρέδωσε την σκυτάλη μιας αχόρταγης και αυτοκαταστροφικής βίας στο μέλλον οδηγώντας το στο χαρακίρι.

Περισσότερα

Οι 30 σπουδαιότερες ταινίες του 2019

ΡΟΜΑ (Αλφόνσο Κουαρόν)
Παράσιτα (Μπονγκ Τζουν-χο)
Ο Μπουνιουέλ στο Λαβύρινθο με τις Χελώνες (Σαλβαδόρ Σιμό)
Η Πτώση της Αμερικάνικης Αυτοκρατορίας (Ντενί Αρκάν)
Οι Νεκροί Δεν Πεθαίνουν ΄(Τζιμ Τζαρμους)
Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος (Χου Μπο)
Δυστυχώς απουσιάζατε (Κεν Λόουτς)
Κάποτε στο… Χόλιγουντ (Κουέντιν Ταραντίνο)
Καπερναούμ (Ναντίν Λαμπάκι)
Ντιέγκο Μαραντόνα (Ασίφ Καπάντια)
Η Νηπιαγωγός (Σάρα Κολάντζελο)
Ο Ιρλανδός (Μάρτιν Σκορσέζε)
Πόνος και Δόξα (Πέδρο Αλμοδόβαρ)
Μπορίς Γκοντούνοφ (Αλεξέι Αντριάνοφ, Τιμούρ Αλμπάτοφ)
Αποδημητικά Πουλιά (Σίρο Γκέρα)
Ιστορία Γάμου (Νόα Μπάουμπακ)
The Souvenir (Τζοάνα Χογκ)
Μαύρη Τρύπα (Κλερ Ντενί)
Uncut Gems (Τζος & Μπένι Σαφντί)
Ευτυχία (Άγγελος Φραντζής)
Μεσοκαλόκαιρο (Άρι Άστερ)
Monos (Αλεχάντρο Λάντες)
Ένα Ψηλό Κορίτσι (Κάντεμιρ Μπαλάγκοφ)
Οι Στάχτες μιας Αγάπης (Ζία Ζιάνγκ Κε)
Επικίνδυνες Κυρίες (Λορίν Σκαφάρια)
Δύση Ηλίου (Λάζλο Νέμες)
One Cut of the Dead (Σινιτσίρο Ουέντα)
Honeyland (Ταμάρα Κοτέβσκα & Λιούμπομιρ Στεφάνοβ)
Rolling Thunder Revue (Μάρτιν Σκορσέζε)
Joker (Τοντ Φίλιπς)

Περισσότερα

Το μεγάλο Αστέρι της Δύσης

Σχεδόν ολόκληρη η ταινία είναι ένα κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ της “Άγριας Δύσης”, σε μια νέα εκδοχή και μέσα σε ένα αχυρώνα που είναι ενός αιώνα πλέον, όπου στο εσωτερικό του εκτός από μονάδα ζωικής παραγωγής, έχουν παιχτεί μουσικές που ανήκουν στη σφαίρα των δικών του συνθέσεων.
Είναι η πιο συναισθηματική πλευρά του Boss, που εκτός από ένας αναγνωρισμένος συνθέτης, είναι και ένας πολύ καλός σκηνοθέτης που καταγράφει τη ζωή του μέσα από εικόνες φαντάσματα, που είναι κυρίως οικογενειακές εικόνες, αποσπάσματα από βίντεο κλιπ και το παρελθόν του, που μάλλον δείχνει ότι κάπου εδώ πρέπει να πέσουν οι τίτλοι τέλους πάνω στην κινηματογραφική ράμπα!
Κατά τα φαινόμενα το αστέρι της Δύσης μάλλον θέλει με την ταινία αυτή [που δεν είναι τίποτα άλλο από τις ιστορίες της ίδια της δισκογραφημένης δουλειάς, με πολλές πινελιές από το παρελθόν του(να μην επαναλάβουμε τα προηγούμενα λεχθέντα) και λίγο μετά τα γενέθλια του στις 23/9/2019 να βάλει σε κινηματογραφική τροχιά το νέο του δημιούργημα που είχε κυκλοφορήσει στις 14/6 της τρέχουσας χρονιάς] τους πιο συναισθηματικούς τίτλους τέλους, η ένα προ επίλογο που ίσως δώσει την σκυτάλη σε κάτι λιγότερο συναισθηματικό.
Φανταστικές εικόνες σκουρόχρωμων άγριων αλόγων που τρέχουν πλάι σε μια λευκή καμπριολέ Cadillac περασμένων δεκαετιών και από την άγρια δύση και τις ερήμους της πέτρας, κινούνται μέχρι το Νάσβιλ του Τενεσί, κοιμούνται σε κάποιο Χάνι(motel) και ξυπνούν το πρωί κυνηγώντας την επόμενη Ανατολή του Ήλιου λέγοντας της καλημέρα, καταλήγοντας ξανά στην εσοχή του Αχυρώνα για τον οποίο μιλήσαμε παραπάνω.
Το μήνυμα του φιλμ είναι ξεκάθαρο, μιλάει για τα ξεκρέμαστα συναισθηματικά κομμάτια του και μάλλον όλων μας, πάνω στην αναγκαιότητα της εύρεσης του άλλου μας μισού πάνω και μέσα από τα σπασμένα κομμάτια του καθενός, αρκεί να ταιριάζουν με τις δικές μας ψηφίδες και τότε αναδύεται κάτι το ολοκληρωμένο, όπως μας διηγείται ο εν λόγω.

Περισσότερα
Font Resize
istosch webPortal