Οι δυτικοί «μαρξιστές» βλέπουν το κβάντο, τον γαλαξία, τον άνθρωπο — αλλά τα βλέπουν σαν ασύνδετα κομμάτια. Η σχολή του Ιλιένκοφ–Βαζιούλιν–Μινκόφσκι–Ρόζενταλ βλέπει την ενότητα του κόσμου.
Η κίνηση του ηλεκτρονίου συνδέεται με την κίνηση της κοινωνίας μέσω της καθολικότητας των νόμων της διαλεκτικής. Ο Ρόζενταλ κωδικοποίησε τις κατηγορίες. Ο Ιλιένκοφ εξέλιξε την έννοια του ιδεατού ως κοινωνικής μορφής της ύλης. Ο Βαζιούλιν συστηματοποίησε τη λογική της ιστορίας. Ο Μινκόφσκι έδωσε μαθηματική μορφή στη διαλεκτική του χωροχρόνου.
Και ο Κασιούρας; Έφερε όλα αυτά στο ελληνικό θεωρητικό πεδίο, παλώντας ενάντια στον δογματισμό, τονιζόμενος όχι τα συνθήματα, αλλά τη διαλεκτική μέθοδο.