Επηρεασμένος και βαθιά εκστασιασμένος από το «feeling» (το οποίο ήταν και παραμένει, ένα μουσικό στυλ που ξεκίνησε στη Κούβα κάπου στη δεκαετία του 40), ένα στυλ στο οποίο κυριαρχούν κατά βάση τα αισθήματα τα οποία καθορίζουν, τόσο το ύφος, όσο και την ερμηνεία.
Δεν είναι τυχαίο, ότι το εν λόγω στυλ ετεροκαθορίσστηκε, εφόσον επηρεάστηκε από τα αντίστοιχα βορειοαμερικανικά αισθησιακά και ερωτικά τραγούδια της εποχής εκείνης και και της πρώιμης χωρίς ίχνος αυτοσχεδιασμού τζαζ.
Το «feeling» είχε ως βάση την κιθάρα, όπου οι χειριστές της, οι τροβαδούροι, την ανήγαγαν στο ίδιο επίπεδο με τις φωνητικές και τραγουδιστικές δυνατότητες.
Το συγκεκριμένο στυλ, πλάι στην πρωτογενή σημασία της φωνής καθώς και των φωνητικών ικανοτήτων των σπουδαίων ερμηνευτών, έδινε τη δυνατότητα στην κιθάρα και στις τεχνικές των εκάστοτε σολίστ, να αναχθούν και να συμπορευτούν, με τους τραγουδιστές, με σκοπό, το ύφος και το ηχόχρωμα, για να γίνουν πιο βατά και να βελτιώσουν την επικοινωνία με το κοινό τους.