Τις τελευταίες ημέρες, μια περιπέτεια δικού μας ατόμου, του πιο στενού οικογενειακού μας περιβάλλοντος, που σχεδόν για έναν μήνα περίπου μας βασάνισε, μας κλόνισε και μας ταλάνισε, ολόκληρο το είναι μας, αλλά και ολόκληρο τον ψυχικό μας κόσμο, κάνοντας μας να χάσουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας, όπου βρεθήκαμε σε πολλαπλά αδιέξοδα, τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες, μας βοήθησαν σε όλα τα επίπεδα οι άνθρωποι του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, που οι εκπρόσωποι των Οικονομικά Ισχυρών, το προγραμματίζουν για παράδοση στα μεγάλα Τζάκια του χώρου της Υγείας.
Τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες με την άοκνη βοήθεια, την θαλπωρή, την επιστημονική προσέγγιση, την ανθρωπιστική λογική και το ΥΨΗΛΟΤΑΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΥΘΥΝΗΣ, των πραγματικά ΥΠΕΡΟΧΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ του Γενικού Νομαρχιακού Νοσοκομείου Χανίων γενικά και ειδικότερα της Κλινικής της Α’ Παθολογικής Κλινικής, είδαμε πως γίνεται απ’ τα σκοτάδια φως, που λέει και ο μεγάλος ποιητής Ναζίμ Χικμέτ.
Γιατροί, Νοσηλευτικό και όλο το Νοσοκομειακό Προσωπικό μπαίνουν στη μάχη χωρίς αναστολές και φόβους, χωρίς εφεδρείες, χωρίς υλικό πολέμου, στα χαρακώματα και παλεύουν λυσσαλέα σε μια άνιση μάχη με τον αντίπαλο, με μοναδικά όπλα την επιστημονική τους κατάρτιση, τον ανθρωπισμό και την αισιοδοξία, τσακίζονται τσαλακώνονται, δεν κοιμούνται σαν εμάς τους υπόλοιπους, κάθε ώρα, κάθε λεπτό προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες τους στους νοσηλευόμενους.