Ο ιδεαλιστικός ορθολογισμός του Καρτέσιου και του Λάιμπνιτς, είναι η βάση όλων των δυτικών – ξεπερασμένων επιστημών και η οποία έχει Αριστοτελικά χαρακτηριστικά, δηλαδή είναι μία δυϊστική αντίληψη με αρχή, μέση και τέλος, που προσπαθεί να συνενώσει τον υλισμό με τον Ιδεαλισμό, τη λογική με τη λογική του παράλογου, που εξετάζει το κλαδί ενός δέντρου και όχι το δάσος, που βλέπει το δάχτυλο και όχι το αντικείμενο που δείχνει.
Ξεπερνάει με μια μονοκονδυλιά τις αιτίες που δημιουργούν τη λογική, με τη μεταφυσική του υποκειμενικού ιδεαλισμού που αποθεώνεται θετικιστικά.
Αυτή η μεταφυσική ερμηνεύεται ως αντιδιαλεκτική, από τον ιστορικό και διαλεκτικό υλισμό και η οποία, δεν είναι κάτι που σχετίζεται με τα λεγόμενα “μεταφυσικά” δηλαδή (μετά-τα-φυσικά) του Αριστοτέλη, αλλά με την εντελώς αντιδιαλεκτική αντίληψη, την οποία έχει κατακεραυνώσει τόσο ο Ένγκελς(στο “Αντί-Ντύρινγκ” και στην “Διαλεκτική της Φύσης”(τον οποίο οι δυτικοί μαρξιστές απορρίπτουν), όσο και ο Λένιν στο “Υλισμός και Εμπειριοκριτικισμός”), αυτή η δυτική μεταφυσική, είναι κατά κύριο λόγο “αντιδιαλεκτική” και είναι ο μεταφυσικός ορθολογισμός.
Ο θετικισμός, όπου η κύρια προέκταση του είναι ο εμπειριοκριτικισμός, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του “δυτικού ορθολογισμού”, δηλαδή του λεγόμενου του λεγόμενου μάχισμου που το όνομά του, το πήρε από τον Ερνστ Μαχ το μεγάλο Γερμανό φυσικό που το επίθετο του έδωσαν μετέπειτα, στις ταχυτήτες των αεροσκαφών.