Μέσα σε δυο εβδομάδες το Punk υπέστη συντριπτικά κατάγματα, αν όχι ρήγματα στα θεμέλια του και απ’ ότι φαίνεται δύσκολα θα συνέλθει, θα ανακάμψει και σταθεί ξανά στα πόδια του, μιας και δυο κεφάλαια στην κυριολεξία της δομής του, αν όχι της υποδομής του, “αποδήμησαν εις Κύριον”, πράγμα που σημαίνει, ότι η τρίτη έκδοση και εκδοχή του, αυτή που ξεκίνησε το 1976, ως Punk-Rock v3, έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα τον κύκλο της, η ακόμα κι αν δεν το έκανε αυτό, ξεκίνησε απαλλοτρίωση του, με σκοπό το γκρέμισμα της ίσως σπουδαιότερης πρότασης του ηλεκτρικού ήχου, όλων των εποχών.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του D.H.Peligro των Dead Kennedy’s, ήρθε άλλο ένα χτύπημα στην καρδιά του ηλεκτρικού κτήνους, που μάλλον ήταν από εκείνα που αν δεν το σκοτώνουν, φροντίζουν να το οδηγήσουν στην απόσυρση, στην λήθη(γι αυτό βοηθάει και η απολιτίκ εποχή), στο μαρασμό και τέλος στην οριστική αδράνεια, επήλθε και ο θάνατος του τεράστιου Keith Levene, στα 65, έπειτα από μάχη με τον Καρκίνο.
Πόσο λοιπόν να αντέξει ακόμα αυτό το στυλ, του ηλεκτρικού ήχου, που μάλλον δεν είναι στυλ, αλλά ένα είδος ξεχωριστό και ξέχωρο πλέον από το Ροκ, αφού από μόνο του το Πανκ είναι μια κατηγορία, για το οποίο φρόντιζαν πάντα τα μέλη των σχημάτων που το υπηρετούσαν, καθώς και οι φίλοι, οπαδοί του και “ακόλουθοι” του.