Η ανακοίνωση για το ατύχημα και αιφνίδιο θάνατο του Νότη Μαυρουδή μας πάγωσε το αίμα και μας βύθισε στην θλίψη, σε σκέψεις και σε συνειρμούς από παραστάσεις του, η από τότε που έπεσε για πρώτη φορά κάποιος υπέροχος δίσκος στα χέρια μας. Προφανώς το ίδιο θα ένιωσαν και χιλιάδες άλλοι, συνάνθρωποι μας ανά την επικράτεια, ενώ η αναχώρηση του έκανε ακόμα φτωχότερη τη χώρα.
Γιατί ο Νότης Μαυρουδής, πέραν του ότι υπήρξε ένας πολύ μεγάλος συνθέτης, από τους μεγαλύτερους της χώρας, καθότι υπήρξε και ένας από τους πρωτεργάτες του νέου κύματος, ήταν ένας μεγαλοφυής σολίστας και δάσκαλος στην κλασσική κιθάρα(από τους πραγματικά τελευταίους μεγάλους, που από τα χέρια του πέρασαν οι μεγαλύτεροι κλασσικοί κιθαρίστες της χώρας, όπως ο Παναγιώτης Μάργαρης και ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης), μα πάνω απ’ όλα, ένας σεμνός και ταπεινός άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε μέχρι δύο ετών στις φυλακές Αβέρωφ, καθώς η αγαπημένη του μητέρα ήταν πολιτικός κρατούμενος, το 1945, συγκεκριμένα στις 14 του Ιούλη εκείνης της χρονιάς.