Ο Γιώργης Σπαντιδάκης ήταν ένα σχολείο ανθρωπιάς από μόνο του, ένα τέρας ευφυΐας, ένας άνθρωπος του Δικαίου, πολυγραφότατος και ο σπουδαιότερος Οικονομολόγος – Λογιστής Γ’ Κατηγορίας που πέρασε ποτέ από την πόλη των Χανίων, όπου επέλεξε να ζει, ένα κεφάλαιο από αυτά που άνηκαν ιδεολογικά στην κατηγορία του μεταβλητού κεφαλαίου(εργατική τάξη), από αυτά που όλη την ώρα τον παρακαλούσαν για να πάρει δουλειές, αλλά αυτός έδινε τόπο στα νιάτα, με το μότο, “υπάρχουν τόσοι άνεργοι νεότεροι συνάδελφοι, αυτούς να προσλαμβάνετε, πρέπει να ζήσουν κι αυτοί”, αυτός που ανέλαβε το ρόλο του πατέρα μας, ανεξάρτητα αν ήταν πρώτος μας Θείος, ήταν η ανδρική πατρική φιγούρα που έχει ανάγκη ένα αγόρι που μεγάλωσε με όλη του την αγάπη, προς το σόι της μητέρας του, που ήταν και ο βασικός του οικογενειακός περίγυρος και κύκλος, ο Θείος μας ήταν το απόλυτο υπόστρωμα ηθικής και αξιοπρέπειας, αντικαθιστούσε κάθε πατρική φυσιογνωμία εκθετικά κατά πολλές φορές, ήταν τα φτερά, ο νους και ο φύλακας άγγελος μας, ως πατέρας, γιατί γονιός δεν είναι αυτός που γεννάει, αλλά αυτός που μεγαλώνει ένα παιδί, αφήνοντας πίσω κάθε του ανάγκη, αν όχι την ίδια του τη ζωή.