Μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση του Γιάννη Κοτσώνη – Σπαντιδάκη, για τη μητέρα του, τις μνήμες που χαράχτηκαν στο χρόνο και το τέλος της αθωότητας. Μια αναδρομή γεμάτη συναίσθημα, αλήθεια και τη δύναμη της οικογενειακής εστίας.
«Η φυγή της, η φυγή αυτής της αγωνίστριας, της μάνας μου, της κυρίας Χαράς, δεν ήταν μια ιστορία που θα την αφήσω να ξεχαστεί… Πέρασε μια ζωή πάρα πολύ δύσκολη… Το τέλος της ήταν και το τέλος της παιδικότητας μου… όταν ο γονιός φεύγει… το παιδί χάνει την αθωότητα του και προσπαθεί να βρει τα πατήματα του σε κενό αέρος.»