Το να ζει κάποιος στην ξηρασία της περιοχής του, δεν είναι και το καλύτερο, ούτε φυσικά και το πιο εύκολο πράγμα, απαιτεί ιδιαίτερη σκληραγώγηση, πείσμα και φυσικά – τρομαχτικές φυσικε΄ς αντοχές.
Αντοχές που γίνονται ειδικότερα και ιδιαίτερα ολοένα και πιο δύσκολες, ολοένα και πιο δυσμενείς, όταν αυτός ο κάποιος είναι ένας ηλικιωμένος, όπου το σώμα του αργά αλλά σταθερά τον εγκαταλείπει, έχει σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα και έχει, πάνω από μια ντουζίνα ζώα, να φροντίσει, για να μην πεθάνουν όλα, όπως τα κοπάδια από τα Λάμα, που πρέπει καθημερινά να τα ταΐζει, να φροντίζει και να τα ποτίζει, όπως ο Βιρίγιο, ο σύζυγος της Σίσα(μια ινδιάνα της φυλής Κέτσουα, στη Βολιβία), αλλά νερό δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά, παρά μόνο σε ένα αναιμικό πλέον φυσικό ταμιευτήρα νερού, ο οποίος καθημερινά αδειάζει, κάτω από τις ανάγκες της κοινότητας, που αυτό ζευγάρι ζει, όσες θυσίες και να κάνει, αυτό, οι αντοχες ολοένα και περιορίζονται, αν δεν εξαφανίζονται από τα χαραγμένα πρόσωπα τους.