Όσον αφορά την σχεδόν δίδυμη φυγή τόσο του Σακαμότο, όσο και της ολοδικιάς μας Ρένας Κουμιώτη, φεύγει κι ένα κομμάτι του είναι μας, το οποίο το θέλουμε δίπλα μας, για να μας ανασταίνει τις πιο όμορφες πλευρές από τα “καλύτερα μας χρόνια”, ως βιολογικά όντα που τρέχουμε στο χρόνο, πάνω στη γραμμή συγκίνηση, συναίσθημα, λογική που αποκάλυψε η Μαρξιστική Λενινιστική Επιστήμη στον τομέα της επιστήμης της Αισθητικής.
Χτες λοιπόν ο Σακαμότο, σήμερα η Ρένα Κουμιώτη και στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα το σπουδαίο σε αυτό τον επάνω κόσμο δεν ξέρουμε κι εμείς για πόσο ακόμα, κι αυτό το “ουδείς αναντικατάστατος” είναι μια φενάκη του συστήματος.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τους σκεπάσει, “τους περιμένουν πολλοί εκεί πάνω”, για να τραγουδήσουν μαζί τους αριστουργήματα τόσο του Νέου Κύματος, όσο και τις εκπληκτικές μουσικές αποχρώσεις του ψηφιακού κόσμου του του Ιάπωνα, που ήθελε να είναι Ιταλός.