Πρόκειται για ένα από τα τοτέμ του μεταπολεμικού ελληνικού κινηματογράφου, που ασφαλώς και φυσικά δεν συγκαταλέγεται στο κυρίαρχο ρεύμα του Νέου Έλληνικού Κινηματογράφύ, αλλά οι ταινίες του, κατά έναν περίεργο τρόπο, μπορούν να συγκριθούν σε ποιότητα μόνο με αυτόν, εξάλλου, θα μπορούσε να είναι και ένας προάγγελος του.
Μερικά από τα σπουδαιότερα κινηματογραφικά φιλμ των δεκαετιών του 1950 και του 1960, πέρασαν από τα χέρια του και την δική του κινηματογραφική σκοπιά κι αντίληψη.
Ο Βασίλης Γεωργιάδης γεννήθηκε στα Δαρδανέλια της Τουρκίας, μια μέρα σαν και σήμερα, στις 12 του Αυγούστου του 1921 κι έκλεισε τα μάτια από τον “μάταιο τούτο κόσμο” στην Αθήνα στις 30 του Απρίλη του 2000, όπου και εξέπνευσε, αφήνοντας πίσω του όμως, ένα τεράστιο κινηματογραφικό – πλούσιο έργο και μια παρακαταθήκη, από τις λίγες και τις πάρα πολύ σπουδαίες.
Ο Βασίλης Γεωργιάδης αποτέλεσε από εκείνους τους σκηνοθέτες που αναγνώρισε ακόμα και η δύσπεπτη, υπεροπτική και δυσεντερική Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ενώ προτάθηκε για το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας τόσο στο “Χώμα βάφτηκε κόκκινο” όσο και για την ανεπανάληπτη κινηματογραφική εποποιία “Τα κόκκινα φανάρια”.