Δεν υπάρχει αυτή η σειρά, κάθε νέο αυτοτελές επεισόδιο, που όμως έχει συνέχεια, συνάφεια και διασύνδεση με το προηγούμεο, καλύτερο και πολλάκις συγκινητικότερο από το δίδυμο της προηγούμενης Τρίτης, κάθε φορά, κατ’ επανάληψη, να συμβαίνει το ίδιο και και το ίδιο, αλλά αυτό αποτελεί μια νοσταλγία, όπως αυτές που μας έδωσε απλόχερα το Ιταλικό Σινεμά το 1988, στο “Σινεμά ο Παράδεισος”.
Αν πριν λίγο καιρό πιστεύαμε ότι “Τα καλύτερα μας Χρόνια”, είναι η καλύτερη σειρά της Ελληνικής Τηλεόρασης που δεν έχει διασκευάσει μεγάλους συγγραφείς, μαζί με την “Λούφα και Παραλλαγή”(του 2008), τώρα το επιβεβαιώνουμε και μάλιστα με ενθουσιασμό.
Η Κινηματογραφική Τέχνη, πέρα από το μοντάζ, τα γυρίσματα, τα κοστούμια, τη φωτογραφία, το φωτισμό, τα δύσκολα καρέ, το ταλέντο, την καινοτομία και την εφευρετικότητα, δηλαδή το τεχνικό της μέρος, είναι και το μήνυμα που θέλει να σου περάσει ο σεναριογράφος και το επιτελείο του.
Για μας καμία σειρά δεν είναι σινεμά, αλλά έχει σημασία πόσο το προσεγγίζει και σειρές καλές έχουν γυριστεί στο παρελθόν και θα ξαναγυριστούν και στο μέλλον, τόσο στην χώρα μας, όσο και στο Εξωτερικό(ειδικά στις χώρες της πρώην Ανατολικής Ευρώπης, οι άλλες δεν βλέπονται, παρότι πολλά κλικ πάνω από αυτές των ιδιωτικών καναλιών).
Αυτή η προσέγγιση που κάνουν “τα καλύτερα μας χρόνια”, από τον πρώτο κύκλο, μέχρι και σήμερα, δεν έχει προηγούμενο, τόσο σε κάθε ημιαυτοτελές επεισόδιο ξεχωριστά, όσο και σε κάθε κύκλο.