Η Ευρωπαϊκή Ήπειρος, χωρίς τη Ρωσία δεν μπορεί να υπάρξει, αλλά ακόμα κι αν υπάρξει, θα είναι μια μετέωρη κι ανασφαλής καρικατούρα που θα προσπαθεί να κρατηθεί με παραμάνες, όπως έλεγαν πολύ εύστοχα κάποτε για το Ηνωμένο Βασίλειο οι Sex Pistols. Μια Ήπειρος, με ξεπερασμένες Αυτοκρατορικές αντιλήψεις, που κατά βάσει είναι ξεπερασμένες φαντασιώσεις, η με τους όρους του Καρλομάγνου, του Καλβίνου και φυσικά το Αλάθητο του εκάστοτε Πάπα, στο υπόλοιπο του 21ου Αιώνα, που δεν υπάρχει κανένας χώρος γι αυτού του είδους τα τεχνάσματα και μορφώματα, τόσο πληθυσμιακά, τόσο οικονομικά, όσο και πολιτισμικά και κυρίως το τελευταίο, που κάποτε ήταν “τρόπον τινά”, ένα δικό της προνομιακό πεδίο, το οποίο ετεροχρονισμένα, το μετέτρεψε σε “φέουδο” και τώρα όλα μοιάζουνε με πύργους στην άμμο με αποτέλεσμα, να πέφτουν με το πρώτο φύσημα του ανέμου.
Ειδικά η ξεπερασμένη Δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα, με τα κατακλυσμιαία παρακμιακά της φαινόμενα να εκδηλώνονται παντού μαζικά, σε κάθε δημόσιο λόγο και εκδήλωση, προσιδιάζει μια αποσυντονισμένη, παντελώς απορρυθμισμένη μηχανή, που ο ιμάντας χρονισμού αδυνατεί να την ωθήσει αποτελεσματικά, ούτως ώστε, αυτή να άγεται και να φέρεται στις ορέξεις των καλά μισθωμένων ηγεμόνων της, από τους πάσης φύσης και κάθε λογής πραματευτές, η εμπορικούς αντιπροσώπους της αντίπερα όχθης, με όρους αγοραίου έρωτα.
Αντιπροσώπους, που της πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες και μάλιστα από εκείνες, που δεν είναι ικανές να ράψουν ακόμα και την βασική χορδή στο πίσω μέρος από εσώρουχα της, με αποτέλεσμα να περιφέρεται με τα γερασμένα και μάλλον καθόλου πλέον “καλλίπυγα.” και γοητευτικά οπίσθια της, θυμίζοντας μια συνταξιοδοτημένη πόρνη πολυτελείας, που νομίζει ότι βρίσκεται ανέκαθεν και πάντα, εντός της σωστής, αλλά μάλλον ξεπερασμένης πλευράς του ιστορικού προτσές.
Διακονεύει, λίγο σιτάρι και ακόμα περισσότερη ενέργεια, στις πόρτες των αντιπροσώπων της νέας γης, η οποία, με τον τρόπο αυτό, όχι απλά παίρνει την αντεκδίκηση της με τους όρους της λαϊκής παροιμίας, δηλαδή την εκδίκηση της, ως ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, αλλά την οδηγούν και στον γκρεμό σε χρόνο μηδέν.
Αυτό το έχουν καταλάβει όλοι όσοι ασχολούνται με την τέχνη εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες,(λίγο πριν την έλευση του Ευρωδολαρίου, που ώθησε και οδήγησε στην φτώχεια, αν όχι στην πενία, εκατομμύρια προλετάριους και μικρομεσαίους, σε ολόκληρη την ΕΕ) και κυρίως με το σινεμά, αλλά και με την βιομηχανική παραγωγή και τη σύγχρονη τεχνολογία, τόσο στα υλικά μέρη, τα οποία σε μεγάλο βαθμό επέρχονται από τις σπάνιες γαίες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, που ακόμα και σήμερα είναι κάτι, σαν περιφέρειες της Ρωσίας, μιας και αποτελούν το φυσικό της υπογάστριο και εν τέλη την φυσική της προέκταση, συνέχεια και σύνορο μαζί.
Η καλλιτεχνική, μουσική και κινηματογραφική βιομηχανία στην ΕΕ, έχει πάψει προ πολλού, να αποτελεί κάτι το σημαντικό και ταυτόχρονα πρωτοποριακό μέγεθος, προσομοιάζει μια μούμια που έχει «βρωμίσει» προ πολλού, μιας και στο ταριχευμένο σώμα της, δεν εισάγεται αρκετή δόση φορμόλης(η φορμαλδεΰδης), για να συνεχίσει να φαίνεται έστω και εικονικά σφριγηλό κάτω από τις γάζες.
Στην πραγματικότητα, ο πολιτισμός δεν είναι καθόλου, ούτε καν συστατικό στοιχείο της συνεπαγόμενης σκέψης της, η οποία από το 2002 και μετά, περιφέρεται σε ένα μείγμα στεγνού, απόλυτα στενού και ανυπόστατου φιλοσοφικού πραγματισμού, που συναγελάζεται με την βλακώδη συνθηματολογία, σειράς στοχευμένων υποτιμητικών, χυδαίων και ψευδεπίγραφων χαρακτηρισμών – τίτλων, με αντικειμενικό σκοπό τη σπίλωση ανεπιθύμητων νομικών και φυσικών προσώπων, αλλά και ιδιοτήτων, καθώς και τη γενικευμένη “σχετικότητα” της μετανεωτερικότητας(βλέπε μεταμοντέρνο). Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με την ανατοποθέτηση του εαυτού της(της ΕΕ), σε ένα νέου τύπου Αυτοκρατορικό Βολονταρισμό υποκειμενικής φύσης, που απονεκρώνει κάθε είδους δημιουργικότητα, λειτουργώντας ωσάν ένα δογματικό ευαγγέλιο της “ατομικής” κερδοφορίας και ενός αδιέξοδου και σαγηνευτικού ναρκισσισμού.
Μιας κερδοφορίας, που δεν υπάρχει ούτε στα αποσφραγισμένα φακελάκια των σνακς, τα οποία περιβάλλονται από αλουμινόχαρτο κι από αυτά, που τα βρίσκει κανείς, από τα παρακείμενα συνοικιακά περίπτερα, μέχρι και τα πρατήρια των αλυσίδων super markets, αφού δεν ζούμε πλέον στον προμονοπωλιακό Καπιταλισμό, αλλά στην ανώτατη βαθμίδα του, όπου μέρος της είναι και ο πολιτιστικός κοσμοπολιτισμός τύπου Eurovision όπου κυριαρχεί η κακογουστιά και η ηθική της δικτατορίας της εξωπραγματικά ανάλαφρης καλοπέρασης.