Το Μεγάλο Πράσινο Τείχος, είναι δεντροστοιχίες με όχι πολύ μεγάλο βάθος κατά πλάτος, τα οποία φυτεύονται εκεί που θεωρητικά προϋπήρχαν παλιότερα αλλά πλέον είναι σεληνιακό τοπίο.
Παρότι το σχέδιο δείχνει να είναι ένα αρκετά φιλόδοξο σενάριο, στην πραγματικότητα έχει πολλά αγκάθια, μιας και δεν είναι μια τόσο απλή θεωρητική πράξη.
Αυτό που αντικειμενικά προσπαθεί να κάνει, είναι να αποτελέσει μια εναλλακτική αλλά και βιώσιμη λύση με όρους αειφόρου ανάπτυξης που δεν έχει αποφέρει πουθενά όπου έχει εφαρμοστεί ούτε κατά το 1/4 των θεμιτών αποτελεσμάτων, εξάλλου ανάλογης φύσης περιβαλλοντικά προβλήματα σε ολόκληρη την υφήλιο και κυρίως στην ΕΕ, εφόσον εμπεριέχουν μη επιστημονικής φύσης χαρακτηριστικά που θυμίζουν ασκήσεις επί χάρτου.
Όσο κι αν ταλανίζουν τα περιβαλλοντικά προβλήματα σχεδόν ολόκληρο τον πλανήτη, τα ζητήματα που προκύπτουν από την λεγόμενη κλιματική αλλαγή, στην πραγματικότητα δεν τα έχουμε δει και βιώσει, ευτυχώς όχι ακόμα.
Η ξηρασία, η ερημοποίηση, η πείνα, τα πλημμυρικά φαινόμενα, οι συγκρούσεις και η μετανάστευση, δεν είναι αποτέλεσμα των κλιματικών αλλαγών, αλλά περιοδικά και σποραδικά φαινόμενα που έχουν καταγραφτεί πολλές φορές κατά το παρελθόν πολύ πριν την βιομηχανική επανάσταση τόσο σε διευρυμένες γεωγραφικές περιοχές, όσο και τοπικά, αλλά αυτό δεν είναι κλιματική αλλαγή, η οποία δεν προκύπτει από αυτά τα φαινόμενα.