Αν οι Τσέχοφ, Ντοστογιέφσκι, Γκογκόλ, Τολστόι και Πούσκιν αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη φουρνιά της Ρωσικής Λογοτεχνίας, ο Αλεξέι Μαξίμοβιτς Πέσκοφ δηλαδή ο Μαξίμ Γκόργκι (που γεννήθηκε στις 28 του Μάρτη του 1868 και εξέπνευσε στις 18 του Ιούνη του 1936), μαζί με τους Τουργκένιεφ, τον μεγάλο Αλεξάντερ Κουπρίν και τον επίσης σπουδαίο Μπουλγκάκοφ, καθώς και την σύζυγο του Πεσκόβα, αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της νέας λογοτεχνίας, η της δεύτερης μεγάλης φουρνιάς της λογοτεχνίας της χώρας τους.
Με τον πρώτο για τον οποίο μιλάμε σήμερα, τον εκ του Νίζνι Νόβγκοροντ ορμώμενο Γκόρκι(να σημειώσουμε εδώ πέρα ότι η πόλη του πήρε το όνομα του μετά τον Θάνατο του και έπαψε να ονομάζεται έτσι το 1991), που σημαίνει πικρός, να είναι και ο σημαντικότερος όλων(παλαιάς και νεότερης φουρνιάς), καθώς και τον ιδρυτή της λογοτεχνικής σχολής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, αλλά και μια άκρως πολιτικοποιημένη περσόνα.
Οι νεότεροι και από τις δυο φουρνιές έδρασαν την ίδια περίπου περίοδο. Ο Γκόργκι τα έβαλε ανοιχτά πολλές φορές με το τσαρικό καθεστώς, εξάλλου αποτέλεσε μια συγκλονιστική δημοσιολογική γραφίδα, με αποτέλεσμα να εξοριστεί στην Σιβηρία.