Το ημερολόγιο έγραφε 13 του Μάρτη του 1967 κι από τότε, πέρασαν πενήντα πέντε χρόνια, αφού τόσα συμπληρώθηκαν, από τότε που κυκλοφόρησε δηλαδή, ο σπουδαιότερος δίσκος της δεκαετίας του 1961-1970, ο πρώτος δίσκος (των) The Velvet Underground.
Μπορεί να πέρασαν πενηνταπέντε χρόνια, από την ημέρα που αυτός ο “εμβληματικός” και ιστορικός δίσκος με το άσπρο φόντο, στην αμέσως παραπάνω στρώση του, αποτύπωνε μινιμαλιστικά μια μπανάνα. Η τελευταία, “φέρεται” και μάλλον ήταν και το μεγαλύτερο αντιπολεμικό και αντι-δικτατορικό μήνυμα της εποχής, ενάντια στους “Ιερούς Στρατιωτικούς Δεσμούς” εκείνων των καιρών, αλλά μάλλον ακόμα και σήμερα, οι “επαΐοντες” του ηλεκτρικού ήχου και της λεγόμενης “pop art”, δεν το έχουν κατανοήσει ακόμα, αφού μάλλον, μερίδα εξ αυτών, μπερδεύει το λιτό και το απλό με το αντιεπιστημονικό, βαθιά αντιδραστικό και επικίνδυνα συντηρητικό μεταμοντέρνο, που περιορίζεται σε μεταφυσικές υπεραπλουστεύσεις.
Η “αμφιλεγόμενη”, αλλά μάλλον παρεξηγημένη προσωπικότητα, που έφτιαξε αυτό το μοναδικό εξώφυλλο με αλληγορική, μεταφορική και σημειολογική σημασία, δεν ήταν άλλη, από τον Σλαβικής Καταγωγής Λέμκο(οι εν λόγω είναι μια υποομάδα Ανατολικών Σλάβων, που ανήκει σε μια ακόμα μεγαλύτερη αυτής των Ρουθήνων και κατοικοεδρεύει, γύρω από τα Καρπάθια Όρη) Andy Warhol, ο οποίος κατηγοριοποιείται και ως ο “πατέρας” της “pop art”. Ο Andy Warhol συμβολικά, με τον τρόπο αυτό και στο εξώφυλλο του δίσκου για τον οποίο γίνεται ο λόγος, παρέπεμπε στις δικτατορίες τύπου μπανανίας, που επέβαλε στη Λατινική Αμερική κι αλλού, η WASP & WASC κυβερνητική ολιγαρχία, μαζί με το ανθρωποφάγο στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα της χώρας που τον φιλοξενούσε και της οποίας είχε πάρει την υπηκοότητα, εκ γενετής στο Pittsburgh της Pennsylvania, στις 6 του Αυγούστου του 1928.