Το γυναικείο ζήτημα δεν ήταν μια σύλληψη της στιγμής, ούτε ένας γενικόλογος φιλολογικός αγώνας, η ακόμη παραπέρα, μια έκθεση ιδεών από αυτές που γράφαμε στο Δημοτικό, η καθ όλη τη διάρκεια της φοίτησης μας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, δεν ήταν πολύ περισσότερο μια μαθηματική εξίσωσή με θέση και λύση ενάντια στην καταπίεση, στην αιχμαλωσία και στην βάναυση μεταχείριση μιας μεγάλης ανθρώπινης ομάδας στα στενά περιθώρια του νοικοκυριού, γιατί αν ήταν κάτι τέτοιο θα το έλυναν οι “πραγματιστές” της εποχής μας.
Ήταν, είναι και θα είναι, ένα δομικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας και οικονομίας και οι ρίζες του βρίσκονται στις ιδιότητες του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και στις σχέσεις παραγωγής του, ενώ αποτελεί δε, ένα “σημαντικό ιστορικό κοινωνικό φαινόμενο, με ακόμα βαθύτερες ρίζες, σε προγενέστερα εκμεταλλευτικά συστήματα, διότι είναι ένα αποδεδειγμένο πια, ότι είναι αποτέλεσμα ενός συμπλέγματος οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών ανισοτιμιών και διακρίσεων που μετακυλίονται και εκδηλώνονται σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες με τη σειρά τους επηρεάζουν συμπεριλαμβάνουν και τις σχέσεων των δυο φύλων.
Ότι πηγάζει από τις ταξικές σχέσεις εκμετάλλευσης στη σφαίρα της παραγωγής, διαμορφώνει και εξελίσσει κατά τρόπο καταλυτικό και τις σχέσεις αυτές καθ’ αυτές, στην σφαίρα όλων των άλλων συμπεριλαμβανομένων και των σχέσεων των δύο φύλων κι όσο κι αν οι παγκόσμιες ημέρες υπάρχουν και καλώς υπάρχουν, για να μας θυμίζουν κάποια πράγματα και να ενοχοποιούν τις συνειδήσεις μας, πράγμα που σημαίνει, ότι ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής, θέλει να βγάλει την ουρά του απ’ έξω δημιουργώντας ενοχικά ατομικά σύνδρομα, που είναι πέρα για πέρα λάθος, γιατί το πρόβλημα ούτε ατομικό είναι, ούτε ξεκινάει από εμάς.
Σε ένα ορισμένο βαθμό σήμερα και με ηττημένο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο εδώ και τριάντα χρόνια, η μέρα αυτή δεν πρέπει να γίνει στρέβλωση του ιστορικού και κοινωνικού ρόλου της γυναίκας, που μόνο εικονικά έχει πραγματοποιηθεί η χειραφέτηση της και μόνο από το πρίσμα της ταξικής πάλης και την οργανική απορρόφηση της γυναίκας σε αυτή. Μόνο έτσι θα αποσυνδέσει και απομονώσει, την όλο και αυξανόμενη και μάλιστα εκθετικά επιστροφή στο κελί της, μόνο και μόνο, επειδή ο Καπιταλισμός γίνεται ολοένα και πιο σκληρός και πιο επιθετικός, ενάντια στα “ευάλωτα” σωματικά μέλη των κοινωνιών, που επαναλαμβάνουμε είναι και οργανικοί σύμμαχοι της εργατικής τάξης.
Την πραγματική φύση της αποτίναξης κάθε ζυγού από την πλάτη της ανθρωπότητας, καθώς και του γυναικείου ζητήματος, την ανέδειξαν και απέδειξαν οι ιδρυτές του επιστημονικού σοσιαλισμού, οι Μαρξ και Ενγκελς, αποκωδικοποιώντας τις σχέσεις παραγωγής και εν συνεχεία, την ταξική φύση του Καπιταλισμού, τόσο στην αντανάκλασή του, πάνω στο εποικοδόμημα, όσο και στις κοινωνικές σχέσεις.