Σύμφωνα με μια πρώτη εργαστηριακή έρευνα του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Ζυρίχης αναδείχτηκε ότι το μέγεθος και ο βαθμός της θετικής αγωγιμότητας της θερμότητας, βρίσκεται μέσα σε ένα ορυκτό που διατηρεί κοινό όριο ανάμεσα στον πυρήνα και στον μανδύα του πλανήτη στον οποίο είμαστε ένοικοι, οδηγώντας, όχι όμως αβίαστα τους ερευνητές του στο συμπέρασμα, ότι μάλλον και ενδεχομένως η θερμότητα της υδρογείου να λειτουργεί αφαιρετικά, να απομειώνεται σταδιακά, όχι με αριθμητική, αλλά με γεωμετρική κλίμακα και πρόοδο, με αποτέλεσμα, αυτή να χάνεται ταχύτερα του αναμενόμενου από τις μέχρι τώρα έρευνες και μελέτες που είχαν προκύψει κατά το παρελθόν.
Θεωρητικά είναι γνωστόν τοις πάσι, όσον αφορά την επιστημονική κοινότητα, ότι η εξέλιξη της Γης είναι ένα φυσικό μέγεθος συνεχόμενης ιστορικά ψύξης, που όλα αυτά ξεκίνησαν, πριν από 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια, όταν στην τότε επιφάνεια της κορασίδας Γαίας οι θερμοκρασίες που επικρατούσαν δεν ήταν μόνο ακραίες, στην πραγματικότητα θύμιζαν την επιφάνεια ενός Ηφαιστείου, το οποίο καλυπτόταν από έναν βαθύ ωκεανό καυτού μάγματος.
Στο πέρασμα των εκατομμυρίων ετών, η ίδια η επιφάνεια του πλανήτη άρχισε να ψύχεται σταδιακά και διαδοχικά, σχηματίζοντας έναν στερεό φλοιό, όπως τον γνωρίζουμε σήμερα και αυτό δεν πραγματοποιήθηκε από τη μια μέρα στην άλλη.