Ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Μηχανικών της Αγίας Πετρούπολης και σύμφωνα με τα ντοκουμέντα της υπήρξε καλός και αφοσιωμένος στην ειδικότητα του, ενώ υπηρέτησε στο στρατό για ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ωστόσο από νωρίς φαινόταν και δεν διαψεύστηκε, η κλίση και το ταλέντο του στο ελάχιστο, όσον αφορά τη γραφή.
Η αφοσίωση του και η κλίση του στη λογοτεχνία, τον οδήγησε σύντομα, στο απονενοημένο, δηλαδή στο να εγκαταλείψει πολύ γρήγορα τις μέχρι τότε σπουδές του, με τις διόλου ευκαταφρόνητες επιδόσεις του, η με περισσότερη αντικειμενικότητα, τις όχι και τόσο ανεπιτυχείς προσπάθειες του, ούτως ώστε να γίνει στο τότε επερχόμενο μέλλον, ένας σπουδαίος μηχανικός.
Αυτό διαφαίνεται παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως στη γραφή του, που σε μαγεύει και σε σε μαγνητίζει, σε κάθε ελεύθερη μετάφραση και σε κάθε γλώσσα, αν και στο κεφάλι του μέσα, ουδέποτε υπήρξε αυτή η παράμετρος, Ρώσος ήταν, για την Ρωσία νοιαζόταν.
Οι πλοκές του, παντού, σε κάθε τι που έγραφε, ότι κι αν ήταν αυτό, ήταν τόσο άρτια ερριμμένες, συνταγμένες και συντεταγμένες, ζυγισμένες και στοιχισμένες, θυμίζοντας πότε μια μαθηματική συνάρτηση και πότε μια στρατιωτική φάλαγγα επιδείξεων, με απίθανες τεχνικές.
Οδηγούσε υπομονετικά, αν όχι βασανιστικά τον αναγνώστη εξ αρχής, στα τελικά συμπεράσματα, όπως το ρυάκι το νερό στη θάλασσα και μάλιστα με τέτοια και τόση ευκολία που η ανάγνωση των έργων του ανεξαρτήτως τελικού μηνύματος και νοήματος, να είναι χάρμα ιδέσθαι, ανεξάρτητα από την απαισιοδοξία που πιθανόν να βγάζουν.