Ο Γάλλο-Ιταλός πυγμάχος, ήρωας των ερασιτεχνικών ρινγκ από αυτούς που απολάμβανε κανείς να βλέπει, εκτός του ότι δεν είχε χάσει κανένα αγώνα μέχρι που τα παράτησε και είχε ρεκόρ σε νοκ άουτ, υπήρξε και υποψήφιος μπαλαδόρος με εξαίρετη τεχνική όπως λέει η μυθολογία που τον ακολουθούσε σαν αστερόσκονη. Ήταν αυτός που αποστρεφόταν το σχολείο σε σημείο απέχθειας και έζησε μια πολύ έντονη εφηβεία.
Το ερωτηματικό που τίθεται είναι το εξής, μπορεί να ήταν παιδί καλλιτεχνών, καθώς ο πατέρας του ήταν γλύπτης και η μητέρα ζωγράφος, όμως στην πρώιμη εφηβεία δεν έδειχνε τέτοιου είδους τάσεις, δεν έγινε στο παρά ένα επαγγελματίας, μιας και δεν του άρεσε να θυσιάζει τη ζωή του και να τη ζει επί ξηρού ακμής κι ευτυχώς γιατί αυτή η κινηματογραφική του παρουσία, ήταν τουλάχιστον καταλυτική.
Ήταν από αυτές τις μορφές, που η ζωή τους φέρθηκε με ιδιαίτερη λεπτότητα, γιατί μόλις αποφοίτησε την Εθνική Σχολή Δραματικής Τέχνης του Παρισιού το 1956 βρήκε αμέσως δουλειά στο σινεμά.