Όπως έχουμε ξαναπεί η τέχνη στην πρωτογενή της φάση κατά βάση είναι συνθηματολογία, η οποία επενεργεί κατευθείαν στο κέντρο της συναισθηματικής νοημοσύνης και η επιστήμη, κατά βάση είναι επιχειρηματολογία, που επενεργεί κατευθείαν στο κέντρο της λογικής νοημοσύνης.
Ωστόσο όταν και τα δυο θα συναντηθούν, δημιουργούν την κορύφωση της ηθικής και αισθητικής αποτίμησης ενός έργου, που και την εποχή, αλλά και τον τρόπο παραγωγής της εποχής του καταδείχνει και την διαλεκτική του εξελικτική διαδικασία, στο περιεχόμενο του μηνύματος(το οποίο παύει να ανήκει σε πολύ προγενέστερες εποχές και εκμεταλλευτικά συστήματα που αποθεώνουν τα κατώτερα ένστικτα, δηλαδή στην εποχή των σπηλαίων), ενώ τέλος σε κάθε επανάληψη του έργου, καταδείχνει όλο και νεότερες πλευρές και κατηγορίες της διαλεκτικής του εν λόγω, χωρίς να οδηγεί την κούραση που οδηγεί η επαναληπτικότητα.
Στην ανθρώπινη ιστορία αυτό έχει πραγματοποιηθεί πολλές φορές, δηλαδή να αναβαθμίζεται κάποιο είδος τέχνης(δηλαδή συνθηματολογίας) που όχι μόνο να ακουμπά στην επιστήμη, αλλά την παντρεύεται, [τόσο στο πεδίο της τεχνοτροπίας(επιστήμη της αισθητικής), όσο και στο πεδίο της έρευνας, μελέτης και απόδειξης(κυρίως με τις ανθρωπιστικές επιστήμες)], με όρους ζεύξης – σύζευξης, όλων των ποσοτικών και ποιοτικών χαρακτηριστικών τους.
Η πιο σημαντική σύζευξη ανάμεσα στην τέχνη και την επιστήμη είναι, όταν αποκτά πολιτική συνείδηση, μέσα από την πολιτική οικονομία και γίνεται φορέας του μέλλοντος εκφράζοντας ως σπερματίδα τρόπων παραγωγής που καταργούν τα κατώτερα ένστικτα και φυσικά την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.