Ο Τρυφό παρότι ήταν μια βαθιά πολιτικοποιημένη περσόνα που στέκονταν πλάι στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, στις ταινίες του είτε δεν εξέφραζε τις πολιτικές θέσεις και απόψεις, είτε το έκανε αφαιρετικά με γρίφους και μια γλώσσα που απαιτούσε ερμηνεία.
Οι ιστορίες του εννίοτε προσιδίαζαν τις παραβολές του Ιησού, αλλά χωρίς να καταδείχνεται το καλό η το κακό, το άσχημο η το ωραίο και πότε τη σημειολογία του προγενέστερου film noir, αλλά με μια γαλλική εκδοχή και χωρίς ηθικές παραπομπές και νοήματα. Ενδεικτικά ο Τρυφό, ακόμα και στην περίοδο του Γαλλικού Μάη του 1968, δεν κατέφυγε στον στρατευμένο και πολιτικοποιημένο κινηματογράφο, όπως άλλοι τεραστίων διαστάσεων συναδέλφοι του από την “La Nouvelle Vague” προσπαθώντας άλλοτε επιτυχώς κι άλλοτε ανεπιτυχώς να ακολουθήσει, προωθήσει και χαράξει μια πιο προσωπική κινηματογραφική πορεία, η ένα δικό του στυλ και σε αυτή του την προσπάθεια, είτε σχεδόν περιθωριοποιήθηκε, είτε ακόμα και σήμερα να θεωρείται αινιγματικός.