Σαν εχτές, στις 15 του Οκτώβρη του 1940 στη Νέα Υόρκη, προβλήθηκε για πρώτη φορά, μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου σε σκηνοθεσία και πρώτο βασικό ρόλο από τον Τσάρλι Τσάπλιν, ενώ πρέπει να σημειώσουμε και θυμίσουμε κάπου εδώ πέρα, ότι είναι η πρώτη ομιλούσα ταινία του μεγάλου αυτού τοτέμ της έβδομης τέχνης, που δεν ήταν βουβή.
Τα πρώτα ανεπίσημα γυρίσματα της ξεκίνησαν το 1936, ωστόσο συχνά πυκνά σταματούσαν και οι λόγοι ακόμα και σήμερα δεν έχουν αποσαφηνιστεί. Μάλλον επειδή είχε να κάνει με την περίοδο που η χρηματοδότηση του Γ’ Ράιχ από Αμερικανικές Πολυεθνικές, δεν είχε σταματήσει και σε μια εποχή πραγματικά έρεβος, δηλαδή κατράμι. Φυσικά όλο το σενάριο της, ήταν προσαρμοσμένο σε αυτά τα σκιώδη γεγονότα που οι μελανοχίτωνες και η εν δυνάμει κτηνωδία τους, ήταν στο Απόγειο, αλλά δεν είχε ακόμα εκδηλωθεί πολεμικά.
Η εν λόγω αριστουργηματική κινηματογραφική απόπειρα ουσιαστικά επιτάχυνε τα γυρίσματα μετά το 1939, και δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά, μια κωμικοτραγική προσπάθεια ανάδειξης και ταυτόχρονα ένας χλευασμός στα μικροαστικά υποκατώτατα ένστικτα, που αποδέχονταν άκριτα και αβασάνιστα, τα απέραντα σκοτάδια της πιο σκοτεινής και επιθετικής μορφής του Ιμπεριαλισμού. Που για να καταφέρει το ικανό ποσοστό κερδοφορίας, βρίσκει καταφυγή σε παλαιότερες μορφές εκμετάλλευσης τόσο στην περίοδο της Αριστοκρατίας, όσο και της δουλοκτησίας, εξάλλου δεν ήταν καθόλου τυχαίο το γεγονός, ότι μέσα σε αυτή την κρίσιμη για τα Ευρωπαϊκά Μονοπώλια περίοδο, δηλαδή μετά το οικονομικό κραχ του 1929-1933, ανέτρεξαν σε προγενέστερα εκμεταλλευτικά συστήματα, που η σκλαβιά δεν ήταν μόνο μισθωτή, αλλά και άλλων ειδών.