Ο Νέος Γερμανικός Κινηματογράφος ήταν ένα “Καταστασιακό” σινεμά, όπου το 1982 πάνω στην ενηλικίωση του, αποτύπωσε και ξεδίπλωσε με όρους κοινωνικής ψυχανάλυσης ο “πατέρας” του Νέου Γερμανικού Σινεμά, Βιμ Βέντερς και λέμε στην ενηλικίωση του, μιας και ο χρονικός ορίζοντας αυτού του πολύ σπουδαίου Κινηματογραφικού Ρεύματος, ξεκινούσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, καταλήγοντας όπως ολόκληρο το Γερμανικό και Ευρωπαϊκό Σινεμά κάπου στις αρχές του 21ου Αιώνα.
Το εν λόγω κινηματογραφικό ρεύμα είχε επηρεαστεί από το Νέο Κύμα του Γαλλικού Κινηματογράφου και φυσικά την Καταστασιακή Διεθνή, η (Σιτουασιονιστική Διεθνή) και εξέπνευσε πάνω στην ώρα του, μαζί με ολόκληρη την Δυτικό Ευρωπαϊκή Κινηματογραφία ως σχολή και κουλτούρα, ως δομημένος στοχασμός και ως ψυχαγωγία που αποπνέει προβληματισμό και ποιότητα.
Έκτοτε μπορεί να υπήρχαν διάσπαρτες και θαυμάσιες Κινηματογραφικές ταινίες, σε ολόκληρη την Δυτική Ευρώπη ωστόσο ήταν πολύ λίγες αριθμητικά, ενώ τα αποτελέσματα της όποιας πλειοψηφίας αποτελούσαν ανάξια λόγου εκούσια φληναφήματα το οποία χάραξαν και σήμαναν το οριστικό τέλος της Ευρωπαϊκής Κινηματογραφικής Παραγωγής κάπου στο 2018.
Αν ο Βέντερς ήταν ο πατέρας του τελευταίου μεγάλου ρεύματος του δυτικό Ευρωπαϊκού Σινεμά, ο Βέρνερ Χέρτζογκ, ήταν ο νονός, το καλύτερο παιδί του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, ήταν μεγάλος Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ (Rainer Werner Fassbinder), για τον οποίο έγινε ο παραπάνω πρόλογος.